ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ – ΠΑΦΟΥ 

ΤΜΗΜΑ ΠΑΦΟΥ

 

Ενώπιον:   Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου

Αίτηση αρ.:  Κ2/2025

Μεταξύ:

   

              ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΖΑΡΟΥ ΛΕΩΝΙΔΟΥ

  Αιτητή

Και

 

   ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ – ΜΑΝΩΛΗ                                                                                                              Καθ’ ης η αίτηση

 

Αίτηση ημερομηνίας 25.06.2025

 

Ημερομηνία: 31.10.2025

 

Εμφανίσεις

Για τον Αιτητή : κ. Λεόντιος Βρυωνίδης Δ.Ε.Π.Ε. 

Για την Καθ’ ης η αίτηση : κα Αristi Korakidou-Makridou LLC

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ  ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Με την παρούσα αίτησή του, ο Αιτητής, αξιώνει την έκδοση από το Δικαστήριο (μεταξύ άλλων) των εξής διαταγμάτων:

           

 “ α)    Ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα του Σεβαστοί Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η αναστολή (stay) της ισχύος και/ή εκτέλεσης της Απόφασης και/ή Διατάγματος που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αίτησης Ε13/2025 στις 16/06/25 και συντάχθηκε την 18/06/2025 μέχρι τελικής εκδίκασης της υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό Αίτησης.

 

β)         Εναλλακτικά με το (Α) ανωτέρω, ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα το οποίο να εμποδίζει την Καθ' ης η Αίτηση και/ή τους αντιπρόσωπους και/ή εκπροσώπους και/ή δικηγόρους της από το να λάβουν οποιονδήποτε μέτρο εκτέλεσης δυνάμει της Απόφασης και/ή Διατάγματος που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αίτησης Ε13/2025 στις 16/06/2025 και συντάχθηκε την 18/06/2025 μέχρι τελικής εκδίκασης της υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό Αίτησης. […]”

 

Ιστορικό:

Μεταξύ των ιδίων διαδίκων έχει προηγηθεί η καταχώρηση στο παρόν Δικαστήριο, της Αίτησης έξωσης με  αριθμό Ε13/2025, στην οποία έχει εκδοθεί ερήμην και σε βάρος του Αιτητή, στις 16.06.2025, διάταγμα έξωσης και απόφαση για οφειλόμενα ενοίκια, ενδιάμεσα οφέλη, τόκο, έξοδα και Φ.Π.Α. (στο εξής αναφερόμενη ως “η απόφαση”).

 

Ακολούθησε η καταχώρηση,

(α) της κυρίως Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό (όπου ο Αιτητής αξιώνει τον παραμερισμό της απόφασης) και

(β) της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης (στο εξής αναφερόμενη ως “η αίτηση”) που αποσκοπεί στην  αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης, μέχρι την εκδίκαση της κυρίως Αίτησης Κ2/2025.

 

Παρα την καταχώρηση της ως μονομερούς, η αίτηση δεν εξετάστηκε μονομερώς και αφού επιδόθηκε εμφανίστηκε η Καθ’ ης η αίτηση στο Δικαστήριο και προέβαλε ένσταση.

 

Αίτηση

H αίτηση βασίζεται “στους Περί Ενοικιοστασίου Νομούς του 1983 έως 2023, άρθρα 1, 2, 2Β-6, 9-23, 26-27, 29-37, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983 (2/1983), Κανονισμοί 1-13, στα Μέρη 1, 4, 23, 25, 32, 38, 39 και 60 των Νέων θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως αυτοί ισχύουν από την 01/09/2023, στους Περί Δικαστηρίων Νόμους του 1960 έως (Αρ.2) του 2024 στα άρθρα 2, 21, 29, 30, 31, 32, 33, 42 και 43, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (Κεφ. 6), στα άρθρα 2, 4, 8, 9 και στο Σύνταγμά, άρθρα 30(2) και 30(3), στο άρθρο 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και θεμελιωδών Ελευθεριών του κυρώθηκε με τον Ν.118/1968, στις Αρχές του Δικαίου της Επιείκειας, στη Νομολογία, στην αρχή της Φυσικής Δικαιοσύνης και επι των Γενικών και Συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου”.  

 

Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή, ημερομηνίας 25.06.2025, στην οποία αναφέρει τα κάτωθι:

Ο ίδιος είχε ενοικιάσει το επίδικο υποστατικό (στο εξής “το μίσθιο”), κατά την 31.05.2009, δυναμει γραπτής συμφωνίας ενοικίασης. Τότε, ιδιοκτήτριες του μίσθιου ήταν η Καθ’ ής η Αίτηση και ακομα ένα πρόσωπο. Στην πορεία της ενοικίασης, η Καθ’ ης η Αίτηση είχε καταστεί απόλυτη ιδιοκτήτρια του μίσθιου (από την 15.11.2016). Η δική του συμβατική σχέση εξέπνευσε, όταν την ενοικίαση ανέλαβε η σύζυγος του με την υπογραφή νέας σύμβασης ενοικίασης (ημερ. 01.03.2019).

Η απόφαση, της οποίας επιδιώκεται ο παραμερισμός, εκδόθηκε στις 16.06.2025 ερήμην του και παρά την καταχώρηση στον φάκελο της Αίτησης Ε13/2025, επιστολής εμφάνισης ημερ. 08.05.2025.

Προκειμένου να συγκεντρωθούν τα απαραίτητα στοιχεία για την σύνταξη της Απάντησης στην αίτηση Ε13/2025, απαιτείτο χρόνος (αφού το μίσθιο ήταν μισθωμένο στον ίδιο από το έτος 2009 και στην συνέχεια από την σύζυγο του). Ετοιμάστηκε αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης της Απάντησης, η οποία μαζί με την ένορκη δήλωση και την επιστολή εμφάνισης καταχωρήθηκαν ηλεκτρονικά στις 11.06.2025. Οι καταχωρήσεις αυτές απορρίφθηκαν, για τεχνικούς λόγους που αφορούσαν ζητήματα πρόσβασης στον ηλεκτρονικό φάκελο, στις 13.06.2025.

Αφού έλαβαν οι συνήγοροι του οδηγίες για την καταχώρηση εκ νέου της επιστολής εμφάνισης και του τύπου διορισμού δικηγόρου, καταχώρησαν και την αίτηση για παράταση χρόνου, που έγινε αποδεκτή στις 16.06.2025 (και ορίστηκε στις 23.06.2025). Κατά τον χρόνο εκείνο ο δικηγόρος του ενημερώθηκε για την ύπαρξη της αίτησης για έκδοση απόφασης και έτσι εμφανίστηκε στο Δικαστήριο στις 16.06.2025, οπου και διαπίστωσε ότι είχε ήδη εκδοθεί η απόφαση, παρά την καταχωρημένη εμφάνιση στο φάκελο της υπόθεσης.

Υποστηρίζει ο Αιτητής, ότι η απόφαση εκδόθηκε στην βάση ψευδών παραστάσεων, απόκρυψης γεγονότων και ουσιώδους λάθους.

Η Καθ’ ης η Αίτηση δεν εξέδιδε αποδείξεις είσπραξης ενοικίων και η κατάσταση  που παρουσίασε είναι παράτυπη, άκυρη, ανυπόστατη, πλαστή και κατασκευασμένη. Η Καθ’ ης η αίτηση απέκρυψε από το Δικαστήριο την ύπαρξη χειρόγραφης κατάστασης των πληρωμένων ενοικίων, την οποία υπέγραφε ενίοτε και η ενοικιάστρια. Με την απόκρυψη της χειρόγραφης κατάστασης, η Καθ’ ης η αίτηση αποφεύγει και την ταύτιση του γραφικού χαρακτήρα του συζύγου της και την ανατροπή του ισχυρισμού ότι η σύμβαση ενοικίασης είναι πλαστή. (Η πλαστή και ψευδής κατάσταση οφειλόμενων ενοικίων ουδέποτε παρουσιάστηκε στην σύζυγο του ή στον ίδιο και καμία όχληση τους είχε γίνει σχετικά).

Οι συνήγοροι της Καθ’ ης η αίτηση απέκρυψαν από το Δικαστήριο την δική του πρόθεση για καταχώρηση Απάντησης στην διαδικασία, στην βάση της εμφάνισης και του διορισμού δικηγόρου.

 

Εάν δεν εγκριθεί η παρούσα αίτηση:

(α) θα αναγκαστεί να καταβάλει τα ποσά της απόφασης, χωρίς να είναι  ο ίδιος συμβαλλόμενο μέρος στη συμφωνία ενοικίασης ημερ. 01.03.2019, και θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και

(β) η σύζυγος του θα απωλέσει την επαγγελματική της στέγη και την εμπορική εύνοια που έχει αποκτήσει από την εργασία της στο μίσθιο.

 

Η Καθ’ ης η αίτηση, δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά από την τυχούσα αναστολή του διατάγματος έξωσης, αφού ο ίδιος είναι φερέγγυος και μπορεί να παρέχει τις απαιτούμενες εγγυήσεις προς αποφυγή πρόκλησης ζημιάς στην αντίδικο του.

 

Η ένσταση:

 

Η Καθ' ης η αίτηση, με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 02.12.2024, απορρίπτει τα όσα ο Αιτητής ισχυρίζεται στην παρούσα αίτηση και προβάλλει τους κάτωθι λόγους ένστασης:

 

“ 1.   H αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.

2.   Η νομική βάση της αίτησης ημερ.25/6/2025 είναι ελλιπής.

3.      H αίτηση ημερ.25/6/2025 είναι κακόπιστη και γίνεται καταχρηστικά με σκοπό την καθυστέρηση της εκτέλεσης της απόφασης ημερ.16/6/2025 στα πλαίσια της αίτησης Ε13/2025.

4.      H αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης Ε13/2025 δεν έχει Θέση στην αίτηση Κ2/2025, έπρεπε να γίνει στην αίτηση Ε13/2025.

5.      Δεν υπάρχουν και δεν αποκαλύφθηκαν εξαιρετικές συνθήκες για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.

6. Η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν μπορεί εν πάση περιπτώσει να γίνει χωρίς να πληρωθούν τα οφειλόμενα ποσά δυνάμει τής απόφασης.

7. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.

8. Δεν υπάρχει και δεν απέδειξε ο αιτητής σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Όλοι οι ισχυρισμοί του αιτητή τόσο στην ανταλλαγείσα αλληλογραφία μεταξύ των διαδίκων όσο και στα έγγραφα που καταχώρησε στις δικαστικές διαδικασίες είναι αντιφατικοί και επομένως μη γνήσιοι.

9. Δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα για επιτυχία της υπόθεσης ταυ αιτητή υπό το φως της Απάντησης της Καθ' ης η Αίτηση ημερ. 01.07.2025.

10.    Ο αιτητής καμία ανεπανόρθωτη ζημιά θα υποστεί. H ιδιοκτήτρια είναι φερέγγυα να τον αποζημιώσει σε περίπτωση που πάθει οποιαδήποτε ζημιά.

11. Η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης θα επηρεάσει τα συμφέροντα του επιτυχόντας διάδικου στα πλαίσια της αίτησης Ε13/2025.

12.  Ο αιτητής δεν λέει την αλήθεια στις αιτήσεις που καταχώρησε 23/6/2025 και 25/6/2025 και στις ένορκες ομολογίες που τις συνοδεύουν.

13.  Κανένας λόγος επείγοντος υπάρχει       για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.

14.  Δεν μπορεί ο αιτητής να ζητά στην παρούσα Αίτηση παράταση του χρόνου να καταχωρήσει απάντηση στην Ε13/2025 μετά την έκδοση απόφασης την 16/6/2025.

15.    H δικαιοσύνη επιβάλλει την απόρριψη της Αίτησης ημερ. 25/06/2025 και καταδίκη του αιτητή στα έξοδα.”

 

Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, η Καθ’ ης η αίτηση επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, απορρίπτει τις θέσεις του Αιτητή και αναφέρει (μεταξύ άλλων) τα κάτωθι:

 

Η σύμβαση ημερ. 01.03.2019 είναι πλαστή, αφού ουδέποτε υπογράφηκε από την ίδια ή από το σύζυγο της.  Έλαβε γνώση του εγγράφου αυτού για πρώτη φορά με την επιστολή του συνηγόρου του Αιτητή ημερ. 17.02.2025.  Άμεσα απευθύνθηκε προς την αστυνομία με καταγγελία για πλαστογραφία.

 

Η μόνη συμφωνία ενοικίασης υπογράφηκε με τον Αιτητή και έχει ημερ. 31.05.2009. Αυτή έχει τερματιστεί με την ειδοποίηση 02.04.2025. 

 

Λόγω της παράλειψης του Αιτητή να πληρώσει τα ενοίκια στον τραπεζικό λογαριασμό της, ο σύζυγος της επισκεπτόταν περιοδικά το μίσθιο, όπου η σύζυγος του Αιτητή κατέβαλλε ποσά, έναντι ενοικίου, και υπέγραφε την κατάσταση πληρωμών, ως απόδειξη της πληρωμής. Όλες οι πληρωμές του Αιτητή έχουν καταγραφεί στην κατάσταση που επισυνάπτεται στην επιστολή ημερ. 04.02.2025 η οποία έχει επιδοθεί στον Αιτητή. Αυτή αποτελεί την μεταφορά σε ηλεκτρονικό αρχείο, της χειρόγραφης κατάστασης, που διατηρεί η ίδια, προκειμένου να υπολογιστεί ο τόκος και το υπόλοιπο που οφείλεται.

 

Η καταβολή ποσών από την σύζυγο του Αιτητή δεν συνεπάγεται την σύναψη νεας συμβατικής σχεσης με ενοικιάστρια την σύζυγο του Αιτητή.

 

Ενώ ο Αιτητής υποστήριξε αρχικά ότι το ενοίκιο συμφωνήθηκε στα €350 μηνιαίως (σχετική είναι η επιστολή του ημερ. 17.02.2025), αργότερα (στην επιστολή ημερ. 17.03.2025) ισχυρίστηκε ότι το ενοίκιο καθορίστηκε στα €500 μηνιαίως.  Αντιφάσκει επομένως ο Αιτητής όσον αφορά το μηνιαίο ενοίκιο. 

 

Αντιφάσκει επίσης ο Αιτητής όταν ισχυρίζεται αφενός ότι η σύμβαση του 2019 έχει κατατεθεί στο γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (για σκοπούς που αφορούν τη σύζυγο του) και αφετέρου ότι αυτή υπογράφηκε για φορολογικούς σκοπούς του συζύγου της Καθ’ ης η αίτηση (στην επιστολή ημερ. 17.03.2025).

 

Ο Αιτητής δεν έχει καταχωρήσει Απάντηση και αναφέρεται στην καταχώρηση «εμφάνισης», κάτι που δεν προβλέπεται στο διαδικαστικό κανονισμό. 

 

Προκειμένου να αντικρούσει τα αληθή γεγονότα, ο Αιτητής προβαίνει σε ψευδής παραστάσεις και, ελλείψει οποιασδήποτε υπεράσπισης, δημιούργησε το πλαστό έγγραφο ημερ. 01.03.2019 για να προκαλέσει αμφιβολίες στο Δικαστήριο και να καθυστερήσει την ανάκτηση της κατοχής του μίσθιου. 

 

Τυχούσα αναστολή εκτέλεσης θα επηρεάσει αρνητικά τα δικά της συμφέροντα ως επιτυχούσα διάδικος στην Αίτηση Ε13/2025.  Αντιθέτως, ο Αιτητής καμία ανεπανόρθωτη ζημιά θα υποστεί αφού η ίδια είναι φερέγγυα και θα τον αποζημιώσει σε περίπτωση που υποστεί οποιαδήποτε ζημιά.

Διαδικασία:

Δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες και οι δύο πλευρές αγόρευσαν στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, παρουσιάζοντας και σχετική με το ζήτημα νομολογία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση, εφόσον το επίδικο θέμα είναι αμιγώς νομικό.

 

Στις αγορεύσεις των δύο πλευρών θα  αναφερθώ περαιτέρω, όπου κριθεί αναγκαίο.  

 

Νομική πτυχή:

Το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης απόφασης, διέπεται πλέον από το Μέρος 47.1.(7) των  περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2023, όπου αναφέρονται τα εξής:

 

“Κάθε πρόσωπο προς το οποίο οποιοδήποτε ποσόν ή χρήματα ή έξοδα είναι πληρωτέα σύμφωνα με απόφαση ή διάταγμα, μόλις τα χρήματα ή τα έξοδα καταστούν πληρωτέα, δικαιούται να αιτηθεί την έκδοση ενταλμάτων για εκτέλεση της πληρωμής τους, τηρουμένων ωστόσο των πιο κάτω:

(α)  αν η απόφαση ή το διάταγμα είναι για πληρωμή εντός αναφερόμενης χρονικής περιόδου, κανένα ένταλμα δεν εκδίδεται παρά μόνο μετά την εκπνοή της εν λόγω χρονικής περιόδου·

(β)  το δικαστήριο δύναται, κατά ή μετά τον χρόνο έκδοσης απόφασης ή διατάγματος, να αναστείλει την εκτέλεση για χρόνο τον οποίο κρίνει κατάλληλο.”

(Δική μου η υπογράμμιση)

 

Η πρόνοια αυτή είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη πρόνοια των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (Δ.40 Θ.7)[1] ως ίσχυαν πριν την τροποποίηση του έτους 2023 και  τυγχάνει αναλογικής εφαρμογής από το παρόν Δικαστήριο, δυνάμει του Μέρους 61 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και των Κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών.

           

Διατηρεί επομένως το Δικαστήριο, διακριτική ευχέρεια για την αναστολή εκτέλεσης μιας απόφασης, για τόσο χρονικό διάστημα και με τέτοιους  όρους που το ίδιο κρίνει ορθό να επιβάλει.

 

Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας, αναλύονται από τη νομολογία. Στον βαθμό που η πρόνοια του μέρους 47 δεν διαφέρει από την προηγούμενη Διαταγή (Δ.40 Θ.7), τυγχάνει εφαρμογής η νομολογία, όπως είχε  διαμορφωθεί πριν την τροποποίηση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.

 

Στις αιτήσεις που βασίζονταν στη Δ.40 Θ.7, ίσχυαν κατ' αναλογία οι αρχές που διέπουν τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης εκκρεμούσης  έφεσης,  δηλαδή  στη  βάση  της  Δ.35  Θ.18, (Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd (1982) 2 J.S.C. 325). Οι αρχές αυτές συνοψίσθηκαν στη   Χαραλάμπους   ν.   A.   Panayides   Contracting  Ltd  (2001) 1 Α.Α.Δ. 1978,  ως  

ακολούθως: 

 

“(α)  Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης.

 (β)  Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης”.

 Επίσης, στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων (1991) 1 Α.Α.Δ. 1147, αναφέρονται τα εξής: 

“Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης.  Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18.  Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεση, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης.  Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις.”

           

Περαιτέρω, στην υπόθεση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα (1997) 1 Α.Α.Δ. 591, λέχθηκαν τα πιο κάτω: 

“Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων.  Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε.  Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε Ι.  Aristidou  v.  N. Aristidou (1985) 1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou (1985) 1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou (1985) 1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου (1989) 1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ΑΒP Holdings Ltd & Άλλος ν. Κιταλίδη & Άλλων ημερ. 20/4/94.”

 

Προκύπτει επομένως, από τα πιο πάνω, ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με βάση τις πιο κάτω αρχές:

 

(α)  η ύπαρξη ένδικου μέσου σε εκκρεμότητα είναι απαραίτητη,

(β)  Η πιθανότητα επιτυχίας του ένδικου μέσου δεν είναι ο αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. 

(γ)  ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της νίκης του,  

(δ) η αποτελεσματικότητα του ένδικου μέσου, θα πρέπει να διασφαλίζεται, ώστε η ενδεχόμενη επιτυχία του, να μην μείνει χωρίς αντίκρισμα [βλ. Mavrochanna and another v. Michael (1984) 1 C.L.R. 760, E.U.R.I.K and Others v. Kotsonis (1986) 1 C.L.R. 617, BP Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.1) (1994) 1 Α.Α.Δ. 287 και Παπακοκκίνου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.α. (1998) 1 Α.Α.Δ 513]. 

(ε)  Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης [βλ. Χ''Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others (1991) 1 Α.Α.Δ. 172].

(στ)  Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους, ώστε να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής [βλ. Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd (2001) 1Γ Α.Α.Δ. 1978]. 

 

Διαπιστώνω αβίαστα, από τα πιο πάνω, ότι στις περιπτώσεις όπου ζητείται η αναστολή εκτέλεσης εκδοθείσας απόφασης, η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων δεν είναι από μόνη της αρκετή για να τεκμηριώσει ένα τέτοιο αίτημα. Οι εξαιρετικές περιστάσεις θα εξεταστούν, μόνο αφού διαπιστωθεί ότι συντρέχουν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις ενεργοποίησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.

 

Όσον αφορά τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας αίτησης, παρατηρώ  ότι:

·         Δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι ο Αιτητής είχε αποκτήσει την κατοχή του μίσθιου, ως ενοικιαστής, δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικιάσης ημερ. 31.05.2009.

·         Δεν έχει επίσης αμφισβητηθεί πως τα ποσά των ενοικών καταβάλλονταν από τη σύζυγο του Αιτητή, χωρίς την έκδοση αποδείξεων είσπραξης (κάτι που φαίνεται να αποτελεί αποδεκτή πρακτική και από τις δυο πλευρες).  

 

·         Υπάρχει εκκρεμοδικία μεταξύ των διαδίκων (με την κυρίως Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό), με την οποία ο Αιτητής επιδιώκει τον  παραμερισμό και/ή την ακύρωση της απόφασης και του διατάγματος έξωσης που εκδόθηκαν σε βαρος του.

 

·            Η αναστολή  της εκτέλεσης της απόφασης, θα αποστερήσει από την Καθ’ ης ων  η αίτηση  των καρπών της επιτυχίας της, για το διάστημα αυτό.

 

Σημειωμα εμφανισης

Ειδικά όσον αφορά το επιχείρημα του Αιτητή για την καταχώρηση απο μέρους του  σημειώματος εμφάνισης, θα πρέπει να αναφερθεί πως στις υποθέσεις του παρόντος Δικαστηρίου, δεν νοείται καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης. Σύμφωνα με τις πρόνοιες των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών, μονο με την καταχώρηση Απάντησης αποκτά δικονομική οντότητα ο Καθ’ ου η αίτηση (βλ. ΒΑΒΥ ΒΑGS NURSERY LTD ν. ΛΟΥΪΖΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ, Πολιτική Έφεση 270/2016, ECLI:CY:AD:2018:A246, 22.05.2018).

Βρίσκω ότι υφίσταται το αναγκαίο νομικό υπόβαθρο για την προώθηση του αιτήματος για αναστολή εκτέλεσης και το Δικαστήριο καλείται να σταθμίσει,  σε αυτή την περίπτωση, τα συμφέροντα των δυο πλευρών.  Καλείται, δηλαδή, το Δικαστήριο να μη στερήσει από τον επιτυχόντα διάδικο τους καρπούς της νίκης του χωρίς λόγο, αλλά και να διασφαλίσει ότι η Αίτηση για παραμερισμό της απόφασης δεν θα μείνει “χωρίς αντίκρισμα” σε περίπτωση επιτυχίας της.

Ανατρέχοντας στη μαρτυρία του Αιτητή, βλέπω πως ο Αιτητής, αναφέρεται επανειλημμένα:

 (α) στην σύναψη μεταγενέστερης συμφωνίας ενοικιασης μεταξύ της συζύγου του και της Αιτήτριας (και/ή αντιπροσώπου της), στην λήξη της όποιας ενοικιαστικής σχέσης μεταξύ του ιδίου και της Καθ’ ης η αίτηση και στην παραλειψη της Καθ’ ης η αίτηση να ενημερώσει το δικαστήριο σχετικα.

(β) στην παράλειψη της Καθ’ ης η αίτηση να αποκαλύψει στο δικαστήριο την ύπαρξη αλλης, υπογεγραμμένης, κατάστασης πληρωμών.

(γ) Στην περίπτωση εκτέλεσης της απόφασης, ο ίδιος θα καταβάλει ποσά που δεν οφείλονται και/ή που δεν οφείλονται από τον ίδιο, ενώ η σύζυγος του θα απωλέσει την επαγγελματική της στέγη.

 

 

Στη βάση όλων των πιο πάνω και εφόσον δεν αντεξετάστηκε ο Αιτητής, βρίσκω ότι έχει αποδείξει την πιθανότητα να παραμείνει η Αίτηση παραμερισμού χωρίς αντικείμενο σε περίπτωση επιτυχίας της, αφού στην περίπτωση που η κατοχή του μίσθιου παραδοθεί στην Αιτήτρια, θα πάψει η λειτουργία της επιχείρησης που διεξάγεται εκεί και ο τυχόν παραμερισμός της απόφασης σε μεταγενέστερο στάδιο θα είναι χωρίς αντικείμενο. Στη βάση όλων των πιο πάνω ευρημάτων, βρίσκω ότι οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος (αναφορικά με την εκτέλση του διατάγματος έξωσης). 

 

Δεν ισχύει όμως το ίδιο αναφορικα με το εξ’ αποφάσεως χρέος. Δεν έχω πειστεί ότι σε περίπτωση που τα ποσά καταβληθούν στην Καθ’ ης η αίτηση, η αίτηση παραμερισμού θα παραμείνει χωρις αντικείμενο. 

 

Κρίνω ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της μερικής έγκρισης της παρούσας αίτησης.

 

Κατάληξη:

            Για τους πιο πάνω λόγους, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η εκτέλεση του διατάγματος έξωσης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λεμεσού – Πάφου, το οποίο εκδόθηκε την 16.06.2025, στην Αίτηση Ε13/2025, μέχρι την εκδίκαση της κυρίως Αίτησης Κ2/2025, υπό τους πιο κάτω όρους, σωρευτικά:

 

(α)       Ο Αιτητής να καταβάλει το αργότερο μέχρι την 30.11.2025, στην  Καθ’ ης η αίτηση ή στους δικηγόρους της το ποσό των €7.000,00 (μέρος του εξ  αποφάσεως χρέους).

 

(β)       Ο Αιτητής να καταβάλει το αργότερο μέχρι την 30.11.2025, στην Καθ’ ης η αίτηση ή στους δικηγόρους της, το ποσό των €4.104,00 (ενδιάμεσα οφέλη μέχρι την 31.10.2025).

(γ)       Για το υπόλοιπο εξ’ αποφάσεως χρεος (€7.640,00), ο Αιτητής να καταθεσει τραπεζική εγγύηση στο Δικαστήριο το αργότερο μεχρι την  30.11.2025.  

 

(γ)        Πέραν των πιο πάνω όρων, η αναστολή εκτέλεσης θα υλοποιηθεί μόνο εφόσον ο Αιτητής καταβάλλει στην Καθ’ ης η Αίτηση ή στους συνηγόρους  της το ενδιάμεσο όφελος των €684,00 μηνιαίως, την 1^η ημέρα κάθε μήνα (με περίοδο χάριτος 5 ημερών), με έναρξη την 01.11.2025.

 

(δ)       Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας Αίτησης εξ €550,00, αυτά θα βαρύνουν τον Αιτητή, και η καταβολή τους στους δικηγόρους της Καθ’ ης η αίτηση, εντός 30 ημερών από σήμερα, αποτελεί επίσης όρο για την αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης και της αποφασης.

 

            Παράλειψη συμμόρφωσης με τους όρους της αναστολής εκτέλεσης που έχουν τεθεί (ή με οποιονδήποτε από αυτούς), θα καθιστά το διάταγμα έξωσης εναντίον του Αιτητή, άμεσα εκτελεστό.

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                     (Υπ.) ……………………………………..

      Χρ. Ραγουζαίου, Π.Δ.Ε.Ε.

 

 

Πιστό Αντίγραφο,

 

 

Γραμματέας