ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ
Ενώπιον: Α. Παναγή, Δ. Οικ. Δ
Αρ. Αίτησης: 64/2024 iJ
Μεταξύ:
Ι. Β. εκ Ξυλοφάγου
Αιτήτριας
και
Α. Θ. εκ Δερύνειας
Καθ' ου η αίτηση
ΑΙΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 19/11/2024
Ημερομηνία: 11 Αυγούστου, 2026
ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:
Για την Αιτήτρια: κ.κ. Nικόλας Γ. Νικολάου δια ΝΙΚΟΛΑΣ Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε
Για τον καθ΄ου η αίτηση: κ. Αντώνης Τερέντης
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Στις 15/11/24, στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση, η αιτήτρια καταχώρησε αίτηση χωρίς ειδοποίηση με την οποία ζητά προσωρινό διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο καθ΄ου η αίτηση να καταβάλλει το ποσό των €600 μηνιαίως ως συνεισφορά του στη διατροφή των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Π και Α. Θ.
Στις 29/11/24, το Δικαστήριο, με άλλη σύνθεση, εξέδωσε προσωρινό διάταγμα με το οποίο διατάχθηκε ο καθ’ ου η αίτηση να καταβάλλει στην αιτήτρια, από της επίδοσης στον ίδιο πιστού αντιγράφου του προσωρινού διατάγματος και της αίτησης χωρίς ειδοποίηση, το ποσό των €500 μηνιαίως ως συνεισφορά του στη διατροφή των ανήλικων τέκνων του.
Στις 26/2/25, ο καθ’ ου η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης μέσω της οποίας αρνείται την συνδρομή των προϋποθέσεων του Α.32 και του κατεπείγοντος, αναφέρει ότι ο καθ’ ου η αίτηση αδυνατεί να καταβάλλει το αιτούμενο ποσό, ότι η αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια αφού δεν αποκάλυψε τα αληθή γεγονότα και ή απέκρυψε και ή παραποίησε ουσιώδη γεγονότα τα οποία αν γνώριζε το Δικαστήριο θα επηρέαζαν την κρίση του δεν θα εξέδιδε το επίδικο διάταγμα ή θα επιδίκαζε μικρότερο ποσό και ότι ο καθ΄ου η αίτηση συμβάλλει και καταβάλλει στα έξοδα των ανηλίκων.
Σημειώνω ότι η καθυστέρηση που παρατηρείται στην εκδίκαση της παρούσας οφείλεται στο γεγονός ότι αμφότερες οι πλευρές δήλωναν πρόθεση για εξώδικη διευθέτηση της υπόθεσης πλην όμως, παρά το γεγονός ότι τους δόθηκε εύλογος χρόνος από το Δικαστήριο, οι όποιες προσπάθειες ναυάγησαν και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση.
Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη με την καταχώρηση των γραπτών αγορεύσεων χωρίς να υπάρξει αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων.
Τόσο η αίτηση της αιτήτριας όσο και η ένσταση του καθ’ ου η αίτηση συνοδεύονται από ένορκες δηλώσεις των ιδίων.
Το Δικαστήριο, θα προχωρήσει σε μία σύντομη παράθεση των ουσιωδών ισχυρισμών των διαδίκων οι οποίοι αφορούν στα κριτήρια που θέτει ο Νόμος για τον καθορισμό της συνεισφοράς των γονέων στη διατροφή ανηλίκων τα οποία είναι οι ανάγκες των ανηλίκων και οι δυνάμεις των υπόχρεων γονέων. Στους λοιπούς ισχυρισμούς των διαδίκων, οι οποίοι για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίσης αίτησης δεν θεωρούνται ουσιώδεις θα γίνει αναφορά κατωτέρω στο βαθμό που αυτό θα κριθεί αναγκαίο.
Όπως προκύπτει μέσα από τις ένορκες δηλώσεις, αποτελεί κοινή θέση των διαδίκων ότι τέλεσαν γάμο στις 3/10/15 και από το γάμο τους απέκτησαν δυο τέκνα, τον Π ο οποίος γεννήθηκε στις 5/9/18 και την Α η οποία γεννήθηκες στις 8/10/20. Την 1/11/24 η αιτήτρια με τα ανήλικα αποχώρησαν από τον συζυγικό οίκο και εγκαταστάθηκαν στην Ξυλοφάγου και τα ανήλικα φοιτούν πλέον σε σχολεία στην Ξυλοφάγου.
Στην ένορκη της δήλωση η αιτήτρια αναφέρει μεταξύ άλλων ότι από της διάστασης τα ανήλικα βρίσκονται υπό την συνεχή φύλαξη και φροντίδα της και επιδιώκει να καλύπτει στο ακέραιο όλες τις ανάγκες τους. Ο καθ’ ου η αίτηση είναι αδιάφορος απέναντι στα ανήλικα, αρνείται εκδικητικά να προσφέρει οποιοδήποτε ποσό για τα ανήλικα με αποτέλεσμα η ίδια να περιέλθει σε δεινή οικονομική κατάσταση και θα πρέπει να καθοριστεί σταθερή συμβολή του καθ’ ου η αίτηση στην κάλυψη της διατροφής των ανηλίκων.
Παραθέτει αναλυτικούς πίνακες με τα έξοδα των ανηλίκων τα οποία καθορίζει για τον μεν Παναγιώτη στο συνολικό ποσό των €890 μηνιαίως και για τη δε Αντριάνα στο συνολικό ποσό των €860 μηνιαίως και συγκεκριμένα:
Π €
Α. Διατροφή 200
Β. Αναλογία σε ρεύμα και νερό (διμηνία) 80
Γ. Μεταφορικά (καύσιμα) 50
Δ. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη 50
Ε. Αναλογία ενοικίου 100
Ζ. Ένδυση -υπόδηση 100
Η. Προδημοτική 150
Θ. Μουσική προπαίδεια 20
Ι. Κολύμπι 60
Κ. Χορούς 30
Λ. Πάρτι γενεθλίων 50
Α €
Α. Διατροφή 200
Β. Αναλογία σε ρεύμα και νερό (διμηνία) 80
Γ. Μεταφορικά (καύσιμα) 50
Δ. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη 50
Ε. Αναλογία ενοικίου 100
Ζ. Ένδυση -υπόδηση 100
Η. Προδημοτική 150
Θ. Μουσική προπαίδεια 20
Ι. Κολύμπι 60
Κ. Χορούς 30
Λ. Πάρτι γενεθλίων 20
Αναφέρει ότι η ίδια έχει τα προσωπικά της έξοδα και τα έξοδα συντήρησης του διαμερίσματος στο οποίο διαμένει με τα ανήλικα για το οποίο καταβάλλει ως ενοίκιο το ποσό των €500 μηνιαίως και καταθέτει ως τεκμήριο Δ αντίγραφο του ενοικιαστηρίου εγγράφου.
Καταβάλλει όπως αναφέρει κατά μέσο όρο το ποσό των €250 περίπου την διμηνία για το ηλεκτρικό και το ποσό των €50 την τριμηνία για την υδατοπρομήθεια, το ποσό των €50 για το κινητό τηλέφωνο και το ποσό των €20 για το ίντερνετ και καταθέτει απόδειξη πληρωμής του ίντερνετ ως τεκμήριο Ε.
Καταθέτει επίσης αποδείξεις πληρωμής της προδημοτικής, της μουσικής προπαίδειας, της κολύμβησης και του χορού των ανηλίκων ως τεκμήρια Ζ-Ι.
Σε σχέση με τα εισοδήματα της αναφέρει ότι εργάζεται σε λογιστικό και ελεγκτικό γραφείο και λαμβάνει ως μισθό το ποσό των €930 μηνιαίως περίπου και καταθέτει ως τεκμήριο Στ μηνιαία κατάσταση αποδοχών της για τον μήνα Οκτώβριο του 2024.
Σε σχέση με τα εισοδήματα του καθ’ ου η αίτηση αναφέρει ότι εργάζεται ως μηχανικός αυτοκινήτων σε ιδιόκτητο γκαράζ και η εισοδηματική του ικανότητα ανέρχεται στα €2.500 μηνιαίως ενώ όπως αναφέρει συνεχίζει να διαμένει στο συζυγικό οίκο, και τα μοναδικά του έξοδα είναι αυτά για τις προσωπικές του ανάγκες και τα ελάχιστα έξοδα διαβίωσης του αφού τα λοιπά έξοδα καλύπτονται από την οικογένεια του αφού ο συζυγικός οίκος είναι κτισμένος πάνω από το πατρικό του.
Αναφέρει ότι συντρέχουν σωρευτικά οι προϋποθέσεις του Α.32 και ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα η κάλυψη των αναγκών των ανηλίκων θα παραμείνει μετέωρη ενώ όπως φαίνεται από την περιγραφή των αναγκών των ανηλίκων οι ανάγκες τους και τα έξοδα τους είναι μεγαλύτερα από τα μηνιαία της έξοδα και χωρίς τη βοήθεια της οικογένειας της δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί.
Στην ένορκη του δήλωση ο καθ’ ου η αίτηση, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώνει το ποσό των €600 μηνιαίως για την διατροφή των ανήλικων τέκνων του, ότι κάποια έξοδα του τα καλύπτει η οικογένεια του αφού ο μισθός του δεν είναι αρκετός και καταθέτει ως τεκμήρια 1-6 απόδειξη πληρωμή του λογαριασμού του τηλεφώνου του, βεβαιώσεις συναλλαγής της Ελληνικής για πληρωμή του διαδικτύου και του Επαρχιακού Οργανισμού Αυτοδιοίκησης Αμμοχώστου, δέσμη αποδείξεων για μερικά από τα μηνιαία του έξοδα για τους μήνες Ιουνουάριο και Φεβρουάριο, μια απόδειξη πληρωμής καυσίμων και ένα λογαριασμό της ΑΗΚ.
Σε σχέση με τα εισοδήματα του αναφέρει ότι εργάζεται ως μηχανικός αυτοκινήτων με μηνιαίες απολαβές περί τα €1.100 και καταθέτει σχετική βεβαίωση των Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως τεκμήριο 7.
Αναφέρει ότι η αιτήτρια δεν επισυνάπτει ως τεκμήριο οποιαδήποτε απόδειξη πληρωμής ενοικίου ενώ παρουσιάζει τα έξοδα των ανηλίκων υπερβολικά και διογκωμένα.
Αναφέρει επίσης ότι τα ανήλικα διανυκτερεύουν πολλές φορές την εβδομάδα μαζί του κατά τις οποίες αναλαμβάνει και συνεισφέρει για τις ανάγκες και τα έξοδα τους ενώ αγοράζει στα ανήλικα καινούργια ρούχα τα οποία στέλνει με τα παιδιά στο σπίτι της αιτήτριας αφού κάθε φορά που επικοινωνεί με τα ανήλικα η αιτήτρια δεν τα έχει περιποιημένα και ως εκ τούτου οι ισχυρισμοί της αιτήτριας για αποκλειστική εκ μέρους της κάλυψη των εξόδων των ανηλίκων είναι αναληθείς και αβάσιμοι.
Η αιτήτρια, όπως αναφέρει, απέκρυψε από το Δικαστήριο ότι πέραν από το μηνιαίο μισθό της, με την έκδοση του διαζυγίου θα λαμβάνει και ένα ποσό μηνιαίως ως μονογονεική οικογένεια.
Όπως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, το προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί αφού η αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν παρουσίασε όλα τα ουσιώδη και σημαντικά γεγονότα με αποτέλεσμα να επηρεάσει την κρίση του Δικαστηρίου. Η μη ακύρωση του προσωρινού διατάγματος θα σημαίνει την κατάφορη αδικία σε βάρος του αφού η οικονομική του δυνατότητα δεν του επιτρέπει να προσφέρει το αιτούμενο ποσό.
Σημειώνω ότι μέσω της αγόρευσης της η αιτήτρια αναφέρει για πρώτη φορά ότι λαμβάνει ετήσιο επίδομα για τα ανήλικα τέκνα της ύψους €1.500 μηνιαίως, ενώ ο καθ΄ου η αίτηση μέσω της αγόρευσης τους αναφέρει για πρώτη φορά ότι η συνεισφορά του στη διατροφή των ανηλίκων θα πρέπει να καθοριστεί στο ποσό των €140 για έκαστο τέκνο.
Μελέτησα με ιδιαίτερη προσοχή όλη τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν προς υποστήριξη των ισχυρισμών των διαδίκων ως επίσης και την επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων μέσω των αγορεύσεων τους.
ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧH-ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ
Για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος στη βάση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 , ως έχει τροποποιηθεί, θα πρέπει να συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
α. Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,
β. Ορατή πιθανότητα επιτυχίας του Ενάγοντος στην αγωγή, και
γ. Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε
μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα.
Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν αναλυθεί σε έκταση στη νομολογία [βλ. Οδυσσέως v. Pieris Estates (1982) 1 Α.Α.Δ.557 Κυτάλα κ.ά. v. Χρυσάνθου κ.α. (1996)1 (Α) Α.Α.Δ.253, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή (1989) 1 (Ε) Α.Α.Δ.255, M. Ch. Mitsingas Tr. Ltd κ.ά. v. Timberland(1997) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co. Ltd. κ.ά. (2002) 1 (Γ) Α.Α.Δ.2015, Γεν. Εισαγγελέας v Cyfield, Πολ.Εφ.Αρ. Ε52/21,10/2/22, ECLI:CY:AD:2022:A79 κ.α.
Η πρώτη προϋπόθεση δεν εξυπακούει τίποτα περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τις έγγραφες προτάσεις.
Όσον αφορά τη δεύτερη, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αυτή έχει ερμηνευθεί να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
Η τρίτη προϋπόθεση, όπως αναλύεται στην υπόθεση Οδυσσέως (ανωτέρω), σχετίζεται με το θέμα επάρκειας της θεραπείας υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης.
Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του αιτητή, τότε η έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη.
Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (ανωτέρω) το Δικαστήριο, στο τελικό στάδιο, θα πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χ" Βασίλη (1989) 1 Α.Α.Δ. (Ε) 152].
Πρόσθετα, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με μόνο σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί ή να διατηρηθεί σε ισχύ το εκδοθέν διάταγμα και δεν αποφαίνεται επί αντικρουόμενων θέσεων, ούτε και καταλήγει στην εξαγωγή τελικών ευρημάτων και διαπιστώσεων, πράγμα το οποίο θα πράξει, ασφαλώς, κατά την εκδίκαση της εναρκτήριας αίτησης (βλ.CAT GMBH κ.α. v. AB PCO INV. LTD, Πολ. Εφ. Αρ.9/17, 11/7/2022), ECLI:CY:AD:2022:A306.
Στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει να διακριβώνεται μέσα από τις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης.
Όπως είναι νομολογημένο, κατά την εξέταση έκδοσης ή μη προσωρινού διατάγματος, μια προκαταρκτική έστω αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορέσει το Δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική ισχύ της υπόθεσης εκάστου διαδίκου. Σχετική είναι η απόφαση Λόρδος κ.ά. ν. Σιακόλα κ.ά., Πολ. Έφ. Ε143/15, ημερ. 23.3.17.
Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka DD (1999), 1 (A) 227, στη σελ. 236 λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον τέως Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Αρτεμίδη, όπως ήταν τότε.
"Θα επαναλάβουμε, έστω και με κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί, πως οι διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνουμε γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος αντικείμενο της πρωτόδικής απόφασης και έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για ν' αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της."
Στις περιπτώσεις μονομερών αιτήσεων πρέπει επίσης να καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος. Περαιτέρω, υπάρχει η υποχρέωση του αιτητή, όταν ζητά την έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς, να αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη γεγονότα (Στυλιανού v. Στυλιανού (1992) 1 (Α) Α.Α.Δ. 583).
Οι προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 και οι οποίες αναφέρθηκαν ανωτέρω, κρίνονται με βάση τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και με βάση τις διατάξεις του Νόμου που διέπει το υπό κρίση θέμα, οι οποίες στην εξεταζόμενη περίπτωση είναι τα άρθρα 33(1) και 37 του περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Ν.216/90.
Συγκεκριμένα το άρθρο 33(1) ορίζει ότι:
"Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους από κοινού ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του".
Το άρθρο 37 ορίζει ότι:
(α) Η διατροφή προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και τις οικονομικές δυνατότητες που υπάρχουν για διατροφή προσώπου.
(β) Η διατροφή περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρηση και ευημερία του δικαιούχου και επιπλέον, ανάλογα με την περίπτωση, τα έξοδα για την εν γένει εκπαίδευση του".
Είναι πάγια νομολογημένο ότι το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία της άλλης πλευράς. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρεθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v.Χρίστου (1998)1Α.Α.Δ.598, In Re Stavros Hotel Apartments Ltd (1994) 1 Α.Α.Δ. 836 και In Re B.P. CYPRUS LTD (1996) 1(B) Α.Α.Δ. 861).
Στην υπόθεση Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης (1992) 1 Α.Α.Δ. 1453, σελ. 1462, τονίστηκε ότι:-
«Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί.»
Στην υπόθεση Aspis Liberty Insurance Co Ltd v. Ε. Σιακατίδου, (2014) 1 Α.Α.Δ. 637 υπογραμμίσθηκε ότι:
«Ένα διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος απουσιάζει, εφόσον κατά πάγια νομολογία απουσιάζει κατ' αναλογίαν το δικαιοδοτικό βάθρο και η εξουσία του Δικαστηρίου για την έκδοση του στην απουσία του αντιδίκου (Stavros Hotel Apartments Ltd (Νο. 2) (1994) 1. Α.Α.Δ. 836, 841, Babel Boutique Ltd (1995) 1 Α.Α.Δ. 947, 954, Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd (2011) 1 Α.Α.Δ. 1377 και Αμβροσιάδου κ.ά. v. Coward κ.ά. (2013) 1 Α.Α.Δ. 78).»
Στην υπόθεση A.G. κ.ά. ν. Adeona Holdings Limited, Πολ. Έφεση αρ. Ε6/2014, ημερομηνίας 27.2.2015, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:
«Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση στο θέμα του κατεπείγοντος. Όπου εκδίδεται μονομερώς ένα διάταγμα και στη συνέχεια, αφού ακουστεί και ο εναγόμενος, τεθεί θέμα ότι το διάταγμα δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί μονομερώς, το δικαστήριο θα πρέπει με φειδώ να προχωρεί σε ακύρωση του παρεμπίπτοντος διατάγματος, ιδιαίτερα όταν ο ενάγων δεν συνέβαλε και ούτε απέκρυψε οποιαδήποτε στοιχεία ώστε να θεωρηθεί ότι παραπλάνησε το δικαστήριο για να δεχθεί να εξετάσει την αίτηση στην απουσία της άλλης πλευράς. Όπως νομολογήθηκε πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Κούππα ν. Πουλλά Τσαδιώτη Λίμιτεδ κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, ημερ. 17.7.2014, όταν εγερθεί θέμα κατεπείγοντος μετά που ακουστεί ο εναγόμενος, το θέμα δεν «θα πρέπει να αφήνεται να καταστρατηγεί το ζητούμενο .. και να αποπροσανατολίζει από τον στόχο, αλλά να εκλαμβάνεται εξ αρχής ως καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάζει με προσοχή το υλικό που τίθεται ενώπιον του ..». Σχετικές είναι επίσης και οι υποθέσεις Κασπαρή ν. Ανδρέου (2004) 1Β ΑΑΔ 784 και Αποστόλου ν. Ιωάννου (2012) 1Α ΑΑΔ 604, στις οποίες εκφράστηκαν επιφυλάξεις ως προς την προηγούμενη νομολογία επί του θέματος.»
Αποτελεί θέση της αιτήτριας ότι τα ανήλικα από της διάστασης διαμένουν μαζί της και έχει αναλάβει πλήρως την κάλυψη των εξόδων των ανηλίκων αφού ο καθ’ ου η αίτηση αρνείται εκδικητικά να συνεισφέρει στη διατροφή τους. Ο καθ’ ου η αίτηση δεν αμφισβητεί ότι τα ανήλικα διαμένουν με την αιτήτρια πλην όμως αναφέρει ότι αρκετές μέρες της εβδομάδας τα ανήλικα διανυκτερεύουν μαζί του και τις αναφερόμενες ημέρες συνεισφέρει για τις ανάγκες και τα έξοδα τους. Σε κανένα σημείο της ενόρκου δηλώσεως του ο καθ’ ου η αίτηση αναφέρεται στα ποσά τα οποία ισχυρίζεται ότι καταβάλλει ενώ πέραν της γενικής αναφοράς του ότι τα ανήλικα διανυκτερεύουν μαζί του αρκετές μέρες της βδομάδας, καμία ειδική αναφορά κάνει στις μέρες αυτές για να μπορεί το Δικαστήριο να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα.
Στην υπόθεση, ΡΟΥΣΟΥΝΙΔΗΣ v. ΠΑΝΑΓΗ ΡΟΥΣΟΥΝΙΔΟΥ, Έφεση Αρ. 25/2019, 15/12/2021,αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:
«Τα έξoδα τωv παιδιώv πληρώvovται από τov γovέα με τov oπoίo τα παιδιά διαμέvoυv και o άλλoς γovέας δεv απαλλάσσεται της υπoχρέωσης συvεισφoράς τoυ σε αυτά επειδή επιθυμεί, κατά τηv επικoιvωvία τoυ με τo παιδί τoυ ή σε oπoιoδήπoτε χρόvo, vα τoυ πρoσφέρει, είτε αγoράζovτας τoυ κάπoιo είδoς, είτε πρoσφέρovτας τoυ αvαψυχή. Αυτά πρoσφέρovται oικειoθελώς και τo παιδί τα απoλαμβάvει επιπλέov τωv αvαγκώv τoυ, όπως καθoρίζovται στη δικαστική απόφαση. Από τηv άλλη, τα έξoδα διατρoφής τoυ παιδιoύ κατά τις ημέρες πoυ διαμέvει με τov υπόχρεo για καταβoλή διατρoφής γovέα μπoρoύv vα συvυπoλoγιστoύv. Κατά κύριo λόγo στις περιπτώσεις όπoυ υπάρχει ιδιαίτερo oικovoμικό πρόβλημα».
Όπως προκύπτει από την ισχύουσα Νομολογία τα έξοδα των ανηλίκων πληρώνονται από τον γονέα με τον οποίο διαμένουν. Το γεγονός ότι ο καθ΄ου η αίτηση αναφέρει αόριστα ότι κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας του με τα ανήλικα συνεισφέρει για τις ανάγκες τους, δεν διαφοροποιεί την κατάσταση και δεν εξουδετερώνει την ανάγκη για ρύθμιση της συνεισφοράς του έτσι ώστε να καλυφθούν οι λοιπές τρέχουσες ανάγκες διατροφής, συντήρησης και εκπαίδευσης των ανηλίκων οι οποίες είναι πάντα επείγουσες.
Συνακόλουθα στη βάση όσων κατέγραψα ανωτέρω κρίνω ότι έχει καταδειχθεί το κατεπείγον στην υπό κρίση αίτηση και ήταν επιτακτική η παρέμβαση του Δικαστηρίου για να ρυθμιστεί η συνεισφορά του καθ’ ου η αίτηση στα έξοδα των ανήλικων τέκνων του.
Ο καθ’ ου η αίτηση προβάλλει ως λόγο ακύρωσης του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος το γεγονός ότι η αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια αφού δεν αποκάλυψε τα αληθή γεγονότα και ή απέκρυψε και ή παραποίησε ουσιώδη γεγονότα τα οποία αν τα γνώριζε το Δικαστήριο θα επηρέαζαν την κρίση του δεν θα εξέδιδε το επίδικο διάταγμα ή θα επιδίκαζε μικρότερο ποσό.
Στην υπόθεση Στυλιανού v. Στυλιανού (1992) 1 A.A.Δ. 583 αναφέρθηκε ότι ο διάδικος o οποίος επιδιώκει προσωρινή δικαστική προστασία οφείλει να έρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που βρίσκονται ή που με επιμέλεια θα μπορούσαν να ήταν στη γνώση του στο Δικαστήριο και τα οποία, ενδεχομένως, ευνοούν τον απόντα διάδικο. Το Δικαστήριο αν θεωρήσει ότι η μη αποκάλυψη ήταν ουσιώδης, μπορεί να ακυρώσει το προσωρινό διάταγμα που το ίδιο εξέδωσε αρνούμενο ν' ακούσει περαιτέρω τον αιτητή. Για να ακυρώσει όμως το διάταγμα θα πρέπει τα γεγονότα που δεν αποκαλύφθηκαν να ήταν ουσιώδη. Επίσης, θα πρέπει να βρίσκονταν εντός της γνώσης του Αιτητή. (βλ. Γρηγορίου κ. ά. v. Χριστοφόρου (1995) 1 Α.Α.Δ. 248, Demstar Ltd. v. Zim Israel Navigation Co. Ltd (1996) 1 (A) Α.Α.Δ. 597, Μ. & Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ.ά. ν. Timberland Co. (1997) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1791, Resola (Cyprus) Ltd. v. Χρίστου (1998) 1 (Β) Α.Α.Δ. 598, Σεβαστού ν. Σεβαστού, (2002) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980).
Στην υπόθεση Zondrvan Group Ltd v Bonalbo Fiduciaries Ltd κ.α., ΠΕ Ε64/2015, 20/07/2021 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:
«Υπενθυμίζουμε και την πάγια θέση της νομολογίας, ότι σε διαδικασία εκδίκασης αίτησης για προσωρινό διάταγμα, το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με το πραγματικό και νομικό καθεστώς της υπόθεσης, κάτι που αποφασίζεται κατά το στάδιο της δίκης».
Στην υπόθεση Commerzbank Auslandsbanken Holding AG ν Adeona Holdings Ltd (2015) 1 ΑΑΔ 386 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων».
…………………………………………
«Όμως αυτή η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με αρκετή περισυλλογή, ώστε να μην εξουδετερώνει το μοναδικό κόστος ή «τιμωρία» για μη αποκάλυψη, που δεν είναι άλλο από την ακύρωση του διατάγματος».
Στην ίδια απόφαση αναφέρθηκαν επίσης τα ακόλουθα: «Χωρίς να θέλουμε με κανένα τρόπο να αδυνατίσουμε ποσώς την υποχρέωση για ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη, θα πρέπει να τονίσουμε το αυτονόητο, ότι τα δικαστήρια δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από αβάσιμες εισηγήσεις που δίδουν έμφαση στη μη αποκάλυψη κάποιου ασήμαντου στοιχείου, το οποίο δεν αφορά σε ουσιώδες γεγονός. Ούτε ο κανόνας πρακτικής για ακύρωση του διατάγματος σε περίπτωση μη αποκάλυψης, θα πρέπει να αφεθεί να μετατραπεί σε εργαλείο αδικίας.
Στην προκειμένη περίπτωση δεν συμφωνούμε ότι υπήρξε απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων. Μελετώντας τη σχετική ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, διαπιστώνουμε ένα ακριβοδίκαιο τρόπο παράθεσης των γεγονότων, τα οποία κατά την άποψή μας τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου με την αναγκαία πληρότητα και ειλικρίνεια και εύκολα ο καλοπροαίρετος αναγνώστης θα μπορούσε να αντιληφθεί τις διαφορές μεταξύ των διαδίκων και τα κρίσιμα σημεία που οδήγησαν στην αντιδικία».
Ο καθ’ ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι η αιτήτρια απέκρυψε ότι πέραν του μηνιαίου μισθού της, με την έκδοση του διαζυγίου τους θα λαμβάνει μηνιαίως και το επίδομα μονογονεϊκής οικογένειας. Ότι προκύπτει από τον τρόπο διατύπωσης του καθ΄ου η αίτηση, δεν έχει ακόμη εκδοθεί διαζύγιο αλλά ούτε και τέθηκε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου από τον καθ΄ου η αίτηση ότι κατά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης οποιοσδήποτε εκ των διαδίκων καταχώρησε αίτηση διαζυγίου. Συνακόλουθα, ακόμη και αν ο αναφερόμενος ισχυρισμός είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της αίτησης, δεν θα διαφοροποιούσε την κρίση του αφού αποτελεί πραγματικό γεγονός ότι κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης η αιτήτρια δεν λάμβανε οποιοδήποτε επίδομα μονογονεικής οικογένειας και κατά συνέπεια δεν υπήρξε εκ μέρους της ουσιώδης απόκρυψη, σε σχέση με τα μηνιαία εισοδήματα που έχει στη διάθεση της, η οποία θα οδηγούσε το Δικαστήριο σε απόρριψη της αίτησης και ακύρωση του προσωρινού διατάγματος.
Αναφορικά με την συνδρομή των προϋποθέσεων του Α.32 του Ν.14/60 σπεύδω να αναφέρω ότι αυτές συντρέχουν σωρευτικά και εξηγώ:
Η διατροφή ανηλίκων, όπως αυτή ρυθμίζεται από τα Α. 33(1) και 37 του Ν. 216/90, συνιστά νομική υποχρέωση των γονέων η οποία ουσιαστικά αποβλέπει στην ικανοποίηση των αναγκών των ανηλίκων. Συνεπώς από τη στιγμή που ο γονέας, επιδιώκει συνεισφορά από τον άλλο γονέα ο οποίος, εκ του νόμου, είναι υπόχρεος να συνεισφέρει, ο πρώτος έχει, πολύ καλή βάση αγωγής. Περαιτέρω, υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, εφόσον o άλλος γονέας είναι το πρόσωπο που εκ του νόμου οφείλει να συμβάλλει ανάλογα με τις δυνάμεις του στη διατροφή του τέκνου. Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι στην παρούσα αίτηση υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ότι η αιτήτρια έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας στην εναρκτήρια αίτηση.
Ως προς τη συνδρομή της τρίτης προϋπόθεσης του Α. 32 του Ν. 14/60, παρατηρώ ότι το θέμα της διατροφής ανηλίκου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την καθημερινή διαβίωση του ανηλίκου και την εν γένει ευημερία του, ο οποίος ανήλικος είναι άμεσα εξαρτώμενος από τη συνεισφορά των υπόχρεων γονέων του. Μέσα από τη μαρτυρία διαφαίνεται ότι υπάρχει ήδη διαφωνία μεταξύ των διαδίκων αφού η αιτήτρια αναφέρει ότι επωμίζεται αποκλειστικά τα έξοδα διατροφής και συντήρησης των ανηλίκων ενώ ο καθ΄ου η αίτηση αναφέρει αόριστα ότι συνεισφέρει στα έξοδα αυτά. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν ο καθ' ου η αίτηση συμβάλλει στα έξοδα των ανηλίκων, η συμβολή του ενδεχομένως να διακοπεί οποτεδήποτε χωρίς την ύπαρξη σχετικού διατάγματος. Συνακόλουθα, είναι επιβεβλημένη η παρέμβαση του Δικαστηρίου για προσωρινή ρύθμιση του ζητήματος.
Για την ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης παραπέμπω στην στη Δημοσθένους v. Δημοσθένους Έφεση Αρ. 21/2019 ημ. 29/6/2020 στην οποία τονίστηκαν τα ακόλουθα:
«Η υποχρέωση αυτή είναι διαρκής. Η πιθανότητα διακοπής της συνεισφοράς του εφεσείοντος ανά πάσα στιγμή και για οποιοδήποτε λόγο δεν τίθεται στη βάσανο μαρτυρίας προς τούτο. Από τη στιγμή που η εφεσίβλητη διεκδίκησε δικαστική συνεισφορά υπό το φως της απομάκρυνσης του εφεσείοντος από τη συζυγική οικία, παραμένει αυτονόητο ότι είτε συναινετικά, είτε διά αποφάσεως μετά από ακρόαση, ένα διάταγμα μέσω Δικαστηρίου, είναι απαραίτητο, προς διασφάλιση των βασικών αναγκών των ανηλίκων.
Σύζυγοι που διαζευγνύονται ή τελούν υπό διάσταση, παραμένουν υπόχρεοι για τη διατροφή των τέκνων τους. Όπου η λογική και η έμφυτη μητρική ή πατρική αγάπη πρυτανεύουν οι σύζυγοι δεν διασταυρώνουν τα ξίφη τους, ούτε αναλώνουν τις δυνάμεις τους στα Δικαστήρια, αλλά αντίθετα τις ενώνουν χάριν της ευημερίας των παιδιών. Αυτό στην ουσία ως θέμα κοινής λογικής, σημείωσε και το Δικαστήριο, στην απόφαση του ότι η επιμονή των διαδίκων να λύνουν τις διαφορές τους δικαστικώς αντί φιλικώς, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι «ανά πάσα στιγμή εν απουσία σχετικού διατάγματος, δυνατόν να οδηγήσει τον Καθ' ου η αίτηση, να σταματήσει να καταβάλλει τα έξοδα διατροφής των ανηλίκων με τραγικές συνέπειες. Ακόμη και η υποβολή και επιμονή στην παρούσα έφεση υποδεικνύει εγγενώς την εν δυνάμει αμφισβήτησης της υποχρέωσης συνέχισης της διατροφής χωρίς δικαστικό διάταγμα.
Τα πιο πάνω επιλύουν και τα όσα ο εφεσείων αναφέρει αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση ότι είναι αδύνατο χωρίς δικαστικό διάταγμα να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Ακόμη και με δεδομένο ότι ο εφεσείων όντως συνεισφέρει ήδη στη διατροφή, τι θα τον εμπόδιζε να διαφοροποιήσει τη θέση του ή να μειώσει δραστικά το ποσό το οποίο συνεισφέρει. Υπενθυμίζεται ότι η φύση της παρούσας διαφοράς είναι πολύ διαφορετική από τα συνηθισμένα άλλα προσωρινά διατάγματα που αφορούν συμβατικές, κατά κανόνα, σχέσεις μεταξύ των διαδίκων. Υπερίπταται εδώ η νομοθετική υποχρέωση συνεισφοράς προς όφελος των ανηλίκων».
Δεδομένης της συνδρομής των τριών προϋποθέσεων το Δικαστήριο προχωρά να εξετάσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα έχοντας πάντα κατά νου ότι οι βασικές ανάγκες διατροφής και συντήρησης των ανηλίκων θα πρέπει να καλύπτονται ανεξαρτήτως των όποιων διαφορών των γονέων τους.
Τα ουσιώδη στοιχεία που πρέπει να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου σε υποθέσεις τέτοιας φύσης είναι τα εισοδήματα των διαδίκων και τα έξοδα των ανηλίκων.
Στην υπό κρίση αίτηση, όπως προκύπτει από μαρτυρία ως κατέγραψα ανωτέρω, υπάρχουν αντικρουόμενες θέσεις των διαδίκων σε σχέση με τα εισοδήματα τους καθ΄ου η αίτηση αφού η μεν αιτήτρια ισχυρίζεται ότι το γκαράζ στο οποίο εργάζεται ο καθ΄ου η αίτηση είναι ιδιόκτητο και μπορεί να λαμβάνει εισοδήματα περί τις €2.500 μηνιαίως ενώ ο καθ΄ου η αίτηση αναφέρει ότι εργάζεται σε γκαράζ και λαμβάνει το ποσό των €1.100 μηνιαίως μικτά, καταθέτοντας ως τεκμήριο 7 βεβαίωση από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις για το έτος 2024.
Όπως προκύπτει από την τεκμηριωμένη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ο καθαρός μηνιαίος μισθός της αιτήτριας ανέρχεται στα €974 μηνιαίως, και όχι στα €930 που αναφέρει στην ένορκη της δήλωση, ενώ λαμβάνει επίσης το ποσό των €1.500 ετησίως, ήτοι το ποσό των €125 μηνιαίως, ως επίδομα, όπως αναφέρει στην γραπτή της αγόρευση ενώ ο μηνιαίος μισθός του καθ’ ου η αίτηση σύμφωνα με το τεκμήριο που κατέθεσε ανέρχεται στα €1.100 μικτά.
Στην υπόθεση Δημητρίου V. Περδίου (2005) 1 Α.Α.Δ.1418 αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά:
«Όπως έχει η σχετική Νομοθετική διάταξη (αρ.33(1) Ν.216/1990) η υποχρέωση για διατροφή των ανηλίκων τέκνων μιας οικογένειας ανήκει και στους δύο γονείς, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του καθενός. Έχουν και οι δύο υποχρέωση όπως προβαίνουν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων και όχι μόνο των εξόδων τους. Στην υπόθεση Ette v. Ette (1965) 1 AII E.R. 341, 346 έχει λεχθεί ότι όταν ο καθ' ου η αίτηση δεν προβαίνει ο ίδιος σε ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη σχετικά με την οικονομική του κατάσταση, τότε το Δικαστήριο μπορεί λαμβάνοντας υπόψη την φύση του επαγγέλματος του και το τι κερδίζουν οι άλλοι στο ίδιο επάγγελμα, να υπολογίσει ότι ο καθ' ου η αίτηση έχει ψηλότερα, απ' ότι ισχυρίζεται, εισοδήματα. Η αρχή αυτή συνάδει και με τον κανόνα ότι εκεί που κάποιος έχει την αποκλειστική γνώση των γεγονότων, οφείλει να τα αποδείξει. (βλ. Tarapoulouzis v. District Officer (1962) C.L.R. 91 και Μαρκουλίδης V. Μαρκουλίδη κ.α (1998) 1 (Γ) Α.Α.Δ. 1386,1390) Επομένως, σε υποθέσεις διατροφής των ανηλίκων τέκνων μια οικογένειας, η οικονομική δυνατότητα του καθενός από τους γονείς δεν είναι θέμα που πρέπει να αποδεικνύεται από τον αιτητή ή την αιτήτρια, ανάλογα με την περίπτωση αλλά θέμα αληθινής αποκάλυψης από τους ίδιους τους γονείς, των αντιστοίχων εισοδημάτων τους. Το δε Δικαστήριο προβαίνει σε πλήρη έρευνα αυτών των στοιχείων. Περαιτέρω αναφέρουμε ότι από σχετική νομολογία φαίνεται ότι το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη όχι μόνο τα πραματικά εισοδήματα αλλά και την ικανότητα του καθ' ου η αίτηση να κερδίζει (his potential earning capacity) (Βλ. Klucinsky v. Klucinsky (1953) 1 All E.R. 683 και McEwan v. McEwan (1972) 2 All E.R. 708) »
Στην υπόθεση Δημοσθένους v Δημοσθένους (ανωτέρω) τονίστηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το θέμα αποκάλυψης των εισοδημάτων εκάστου διαδίκου σε συνάρτηση με την υποχρέωση των γονέων να συνεισφέρουν στις ανάγκες των παιδιών τους:
«Η μη αποκάλυψη των αληθών εισοδημάτων εκάστου δεν εξουδετερώνει την ανάγκη διατροφής από τον έτερο των συζύγων διότι το άρθρο 33(1) καθορίζει ως απόλυτη την υποχρέωση διατροφής με μόνο μέτρο τις εισοδηματικές δυνάμεις των γονέων. Η υποχρέωση αυτή είναι διαρκής....»
Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν θα προβεί σε οποιοδήποτε εύρημα για το ύψος των εισοδημάτων έκαστου διαδίκου ούτε θα καταλήξει αν το γκαράζ στο οποίο εργάζεται ο καθ’ ου η αίτηση είναι ιδιόκτητο και κατά συνέπεια ο καθ΄ου η αίτηση, πλην του δηλωμένου στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις μισθού του, ενδέχεται να έχει στη διάθεση του επιπλέον ποσά μηνιαίως.
Αυτό που μπορεί να εξαχθεί από την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου είναι ότι οι διάδικοι εργάζονται και έχουν στη διάθεση τους εισοδήματα για να καλύψουν τις μηνιαίες ανάγκες των ανήλικων τέκνων τους ως η εκ του Νόμου υποχρέωση τους.
Ο καθ’ ου η αίτηση αναφέρεται στα μηνιαία του έξοδα καταθέτοντας σχετικά τεκμήρια προς υποστήριξη αυτών. Θα πρέπει να αναφέρω ότι προκαλεί εντύπωση στο Δικαστήριο το γεγονός ότι για το ίντερνετ και το τηλέφωνο ο καθ΄ου η αίτηση καταβάλλει το ποσό των €200 περίπου μηνιαίως, ενώ λαμβάνοντας υπόψιν τον μηνιαίο μισθό που ισχυρίζεται ότι λαμβάνει, θα ανέμενε κάποιος να φροντίσει να εξεύρει ποιο οικονομικές λύσεις για τις εν λόγω παροχές. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με την πάγια Νομολογία, η διατροφή των ανηλίκων προέχει οποιασδήποτε τυχόν υποχρέωσης έχουν οι διάδικοι.
Σε σχέση με τα έξοδα των ανηλίκων η αιτήτρια καθορίζει αυτά στο συνολικό ποσό των €1.750 μηνιαίως ενώ ο καθ’ ου η αίτηση παρά το γεγονός αναφέρει ότι τα έξοδα των ανηλίκων παρουσιάστηκαν από την αιτήτρια υπερβολικά και διογκωμένα δεν καταγράφει σε κανένα σημείο με ποιο ποσό, κατά την άποψη του, καλύπτονται μηνιαίως οι ανάγκες των παιδιών του.
Στην υπόθεση Ρουσουνίδης v. Ρουσουνίδου ECLI:DOD:2021:30, Έφεση αρ. 25/2019, ημερομηνίας 15.12.2021, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:
«Το μέτρο με το οποίο θα καθοριστεί η διατροφή, δεν μπορεί να αποτιμάται με απόλυτους αριθμούς, ούτε αναμένεται η απόδειξη των κονδυλίων με περισσή αυστηρότητα, χωρίς να είναι επιτρεπτό να υιοθετούνται μέσες λύσεις κατά τρόπο αυθαίρετο (Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους (2010) 1(Β) Α.Α.Δ. 951, 957). Η κοινή λογική και η πείρα της ζωής είναι παράγοντες οι οποίοι διαδραματίζουν ρόλο στην καλύτερη αντίληψη των γεγονότων προς εντοπισμό των πραγματικών αναγκών συγκεκριμένων ατόμων. Κονδύλια που κατ' ισχυρισμό απαιτούνται για συγκεκριμένες ανάγκες μπορεί να μην γίνουν αποδεκτά από το δικαστήριο, είτε στη βάση ότι δεν υπήρξε ικανοποιητική τεκμηρίωση, είτε γιατί διαπιστώθηκε υπερβολή, οπόταν και μπορεί να μειωθούν. ΄Αλλα μπορεί να κριθεί ότι δεν αφορούν βασικές ανάγκες και να μην γίνουν καθόλου αποδεκτά (Παναγιώτου v. Σφικτού (2001) 1(Α) Α.Α.Δ. 625, 630). Εάν για συγκεκριμένο κονδύλι δεν υπάρχει περί του αντιθέτου μαρτυρία, αυτό δεν οδηγεί απαρέγκλιτα στην αποδοχή του. Το Δικαστήριο θα πρέπει να ασχοληθεί με το εύλογο των κονδυλίων και δεν δεσμεύεται από τη μαρτυρία των διαδίκων (Μαρκουλίδης v. Μαρκουλίδη κ.ά. (1998) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1386, 1391).»
Στην υπόθεση Κορελλίδης ν. Κορελλίδη (2012) 1 Α.Α.Δ.1975) αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:
«... το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες που να οδηγούν σε υπολογισμό με σεντ, αλλά θα πρέπει να σταθμίζει τις ανάγκες και να καταλήγει σε συμπεράσματα που να επαναφέρουν, ή δυνατό, τα ανήλικα τέκνα σε μια πλησιέστερη κατάσταση, όπως θα ήταν εάν οι γονείς τους ζούσαν μαζί»
Σημειώνω ότι ο καθ΄ου η αίτηση δεν έχει αμφισβητήσει ότι τα ανήλικα φοιτούν στην προδημοτική και παρακολουθούν τις δραστηριότητες στις οποίες αναφέρεται η αιτήτρια τις οποίες έχει τεκμηριώσει δεόντως. Αποτελεί δικαστική γνώση, και δεν έχει τεθεί περί του αντιθέτου μαρτυρία ότι, τόσο για την προδημοτική όσο και για τις λοιπές δραστηριότητες τις οποίες παρακολουθούν τα ανήλικα, τα ποσά καταβάλλονται για 10 μήνες και όχι ολόχρονα και κατά συνέπεια θα πρέπει αυτά να υπολογιστούν και να μειωθούν αναλογικά.
Σε σχέση με το ενοίκιο το οποίο καταβάλλει η αιτήτρια ο καθ΄ου η αίτηση δεν φαίνεται να αμφισβητεί ότι η αιτήτρια διαμένει σε διαμέρισμα στην Ξυλοφάγου πλην όμως αναφέρει ότι παρά το γεγονός ότι καταθέτει ενοικιαστήριο έγγραφο δεν καταθέτει αποδείξεις πληρωμής του ενοικίου. Χωρίς να καταλήγω σε οποιοδήποτε εύρημα, εκ πρώτης όψεως η αιτήτρια έχει τεκμηριώσει δεόντως, για σκοπούς της παρούσας, την θέση της ότι ενοικιάζει διαμέρισμα για την κάλυψη των στεγαστικών της αναγκών και των ανηλίκων.
Σε σχέση με την κάλυψη των λοιπών αναγκών των ανηλίκων, για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης εντός των πλαισίων που θέτει η υφιστάμενη Νομολογία και χωρίς να καταλήγω σε οποιοδήποτε εύρημα παρατηρώ ότι κάποια από τα έξοδα στα οποία αναφέρεται η αιτήτρια θα μπορούσαν να καλυφθούν με χαμηλότερα ποσά και αναφέρω ενδεικτικά τα ακόλουθα: Ενώ στην ένορκη της δήλωση η αιτήτρια αναφέρει ότι για το ηλεκτρικό καταβάλλει το ποσό των €250 την διμηνία ήτοι το ποσό των €125 μηνιαίως και για την υδατοπρομήθεια το ποσό των €50 την τριμηνία, ήτοι το ποσό των €17 μηνιαίως, καταγράφει ότι η συνεισφορά έκαστου τέκνου στα αναφερόμενα έξοδα ανέρχεται στα €80 μηνιαίως, και όχι στα €47 μηνιαίως ποσό το οποίο προκύπτει από τις αναφορές της ίδιας.
Κατά την κρίση μου επίσης, με ελαφρώς χαμηλότερο ποσό θα μπορούσαν να καλυφθούν τα έξοδα ένδυσης και υπόδησης των ανηλίκων και τα έξοδα ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης δεδομένης της εφαρμογής του ΓΕΣΥ και δεδομένου ότι δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ότι τα ανήλικα αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας.
Θα επαναλάβω ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν θα καταλήξει σε ακριβή ευρήματα τόσο σε σχέση με τα έξοδα των ανηλίκων όσο και σε σχέση με τα εισοδήματα των διαδίκων.
Στην υπόθεση Κυριακίδης ν. Θεμιστοκλέους, Εφ.18/19, ημερ.3.12.2020, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:
«Εν προκειμένω όμως επρόκειτο για αίτηση προς έκδοση ενδιαμέσου διατάγματος διατροφής μέχρι την τελική εκδίκαση της εναρκτήριας, κυρίως αίτησης. Το δικαστήριο δεν θα μπορούσε, όπως και δεν το έπραξε, να προβεί σε τελικά ευρήματα αναφορικά με το ύψος των εισοδημάτων των διαδίκων ή τις ανάγκες των τριών ανηλίκων. Στην υπόθεση Αποστόλου ν. Ιωάννου (2012) 1 ΑΑΔ 604 υποδείχθηκαν τα εξής σε σχέση με τις ενδιάμεσες διαδικασίες όπως η παρούσα:
«Εκείνο το οποίο πρέπει ξανά εδώ να υπενθυμισθεί είναι η πραγματική φύση της υπό εξέταση ενδιάμεσης διαδικασίας. Με αυτή δεν κρίνονται τελικά και ουσιαστικά δικαιώματα των διαδίκων έτσι µε αυστηρούς κανόνες απόδειξης να αξιολογηθεί η εκατέρωθεν προσκομισθείσα μαρτυρία, να εξαχθούν τελικά ευρήματα και να κατανεμηθούν δικαιώματα και υποχρεώσεις.»
Στην βάση όλων όσων ανέλυσα ανωτέρω σε σχέση με τα εισοδήματα των διαδίκων και τα έξοδα των ανηλίκων, χωρίς να καταλήγω σε οποιοδήποτε εύρημα, κρίνω ότι για σκοπούς προσωρινού διατάγματος η συνεισφορά του καθ΄ου η αίτηση στα μηνιαία έξοδα διατροφής και συντήρησης των ανήλικων τέκνων των διαδίκων θα πρέπει να καθοριστεί στο ποσό των €450 μηνιαίως, ποσό το οποίο κρίνω εύλογο υπό τις περιστάσεις και εντός των οικονομικών δυνατοτήτων του καθ’ ου η αίτηση.
Σε σχέση με το ζήτημα της αναδρομικότητας, στην απόφαση ημερ.1/6/2023, του Δ.Ο.Δ η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της Έφεσης Αρ. 23/22, μεταξύ Γ.Μ.-Β.Σ αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Σε κάθε περίπτωση, διαταγή για αναδρομική ισχύ είναι καλύτερα να εκδίδεται στα πλαίσια της κυρίως Αίτησης Διατροφής, όπου αξιοποιούνται όλα τα δεδομένα που βρίσκονταν ενώπιον του Δικαστηρίου και όχι στις περιπτώσεις των προσωρινών διαταγμάτων τα οποία στοχεύουν στην κάλυψη άμεσων και επείγουσων αναγκών.»
Σε σχέση με τα έξοδα της διαδικασίας, εν' όψει της κατάληξης μου, η αιτήτρια είναι ο επιτυχών διάδικος και δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος η ιδιαίτερα περιστατικά για να αποκλίνω από τον γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα.
ΚΑΤΑΛΗΞΗ
Στη βάση των όσων ανέφερα ανωτέρω εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο τροποποιείται το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ημερ. 29/11/24 ως ακολούθως:
Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο καθ’ ου η αίτηση να καταβάλλει στην αιτήτρια από 1/9/26 και κάθε αντίστοιχη ημέρα κάθε επόμενου μήνα το ποσό των €450 μηνιαίως ως συνεισφορά του στην διατροφή και συντήρηση των ανήλικων τέκνων των διαδίκων Π. Θ. (€225) και Α. Θ. (€225).
Το προσωρινό διάταγμα ως αυτό τροποποιήθηκε καθίσταται οριστικό και θα ισχύει μέχρι πλήρους αποπεράτωσης της εναρκτήριας αίτησης ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
Τα έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση.
(Υπ.) ....................................
Α. Παναγή, Δ. Οικ. Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο