Αριθμός 518/2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Φωτεινή Μηλιώνη, Ευαγγελία Στεργίου, Κωνσταντία Π. Εμμανουηλίδου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 5 Μαρτίου 2025, με την παρουσία και του γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Μ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημητρίου Τζουμάκα (ΑΜ ΔΣΑ …) και κατέθεσε υπόμνημα στις 10-3-2025.

Του αναιρεσιβλήτου: Ο.Τ.Α. με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα, όπως νόμιμα εκπροσωπείται από το Δήμαρχό του Χ. Δ., ο οποίος παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου με πάγια αντιμισθία Κυριακής Πέρρου (ΑΜ ΔΣΑ …) και κατέθεσε προτάσεις ήδη από 1-9-2023.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με ΓΑΚ …/ΕΑΚ …2017 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3994/2018 μη οριστική και 2875/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1944/2021 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την με ΓΑΚ …/ΕΑΚ …2021 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη, η δε πληρεξούσια δικηγόρος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο νυν αναιρεσίβλητος ΟΤΑ με την με ΓΑΚ …/ΕΑΚ …2017 αγωγή του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, στρεφόμενος κατά του νυν αναιρεσείοντος, ζήτησε α) την αναγνώριση της κυριότητάς του επί έκτασης 1983,30 τμ στη θέση "…" στο ΟΤ … εντός σχεδίου πόλης Αθηνών επί της οδού ..., που αποτελεί τμήμα μείζονος ακινήτου έκτασης 7251,66 τ.μ. κατά το συννημένο στην αγωγή τοπογραφικό διάγραμμα, που κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς απέκτησε εκ κληρονομίας δυνάμει δημόσιας διαθήκης του αποβιώσαντος στις …1998 Π. Κ., αληθούς κυρίου, την οποία αποδέχθηκε με την ...2006 δήλωσή του ενώπιον του συμβολαιογράφου … Π. Α., νομίμως μεταγραφείσα και β) την απόδοσή του σε αυτόν από τον εναγόμενο, που το κατέχει. Εκδόθηκαν οι : α) 3994/25-9-2018 μη οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, που αφού έκρινε νόμιμη την αγωγή, ανέβαλλε την επί της ουσίας συζήτηση αυτής μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης επί της με αρ. κατ. …/2014 αίτησης αναίρεσης και των με αρ. κατ. …/2017 πρόσθετων λόγων, β) 2875/22-7-2019 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, που δέχθηκε την αγωγή και γ) 1944/16-3-2021 τελεσίδικη-αντιμωλία- απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, που δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του εναγομένου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο ηττηθείς εναγόμενος-εκκαλών. Η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης με ΓΑΚ …/ΕΑΚ ...2021 (που προσδιορίσθηκε με αρ. δικ. …2022 για την δικάσιμο της 18-10-2023, οπότε ματαιώθηκε λόγω της διενέργειας των δημοτικών εκλογών και επαναπροσδιορίσθηκε αυτεπαγγέλτως για την δικάσιμο, που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας) είναι παραδεκτή (άρθρα 577§1 ΚΠολΔ) διότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα εντός διετίας από την δημοσίευση της αναιρεσιβαλλομένης, καθόσον δεν προέκυψε επίδοσή της , ούτε άλλωστε την επικαλέσθηκε κάποιος διάδικος, καταβλήθηκε δε και το προσήκον παράβολο εκ 450 ευρώ (άρθρα 495 §3, 552, 553, 556, 558, 564§3 και 566§1 ΚΠολΔ), απορριπτομένου του ισχυρισμού του αναιρεσίβλητου, που υποβλήθηκε με τις νομοτύπως προ εικοσαημέρου από την συζήτηση κατατεθείσες προτάσεις του, περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος προς άσκηση αίτησης αναίρεσης, λόγω του ότι κρίθηκε αμετάκλητα ότι ο αναιρεσείων δεν είναι κύριος του επιδίκου. Συγκεκριμένα, από την επισκόπηση κατ' άρθρο 561§2 του ΚΠολΔ των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι, ο τελευταίος άσκησε την με ΓΑΚ …/ΑΚΔ …2007 αναγνωριστική κυριότητας αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αναφορικά με το αυτό ακίνητο, επικαλούμενος ότι το απέκτησε με έκτακτη χρησικτησία νεμόμενος τούτο από το 1975 έως το 1995 κατόπιν άτυπης παραχώρησης από το αληθή κύριο Π. Κ.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 5008/2008 απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου, που απέρριψε αυτή ως απαράδεκτη ένεκα αοριστίας. Στη συνέχεια ο νυν αναιρεσείων άσκησε την με ΓΑΚ …/ΑΚΔ …2008 αγωγή με το αυτό αίτημα, επί της οποίας εκδόθηκε η 1237/2010 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την αγωγή και κατόπιν έφεσης του ενάγοντος η 68/2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που την απέρριψε κατ' ουσίαν και τέλος η 646/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου, που απέρριψε την με αρ. κατ. …/2014 αίτηση αναίρεσης και τους με αρ. κατ. …/2017 πρόσθετους λόγους, που άσκησε ο ενάγων κρίνοντας αμετάκλητα ότι ο τελευταίος δεν κατέστη κύριος του επιδίκου ακινήτου, επειδή όσο ζούσε ο Π. Κ. δηλ. έως το 1998 αυτός (ενάγων) ήταν απλός κάτοχος χωρίς διάνοια κυρίου. Στην ανωτέρω δίκη ο εναγόμενος ΟΤΑ (Δήμος Αθηναίων) δεν προέβαλε ένσταση ιδίας κυριότητας. Το έννομο συμφέρον του νυν αναιρεσείοντος στην άσκηση και συζήτηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης έγκειται στο ότι είναι ηττηθείς εναγόμενος στην ένδικη διαφορά, στην οποία πρώτη φορά κρίνεται η κυριότητα του ενάγοντος ΟΤΑ επί του επιδίκου και κατά συνέπεια από πότε αυτό κατέστη ανεπίδεκτο χρησικτησίας ως δημοτικό ακίνητο, με δεδομένο ότι αυτός (αναιρεσείων-εναγόμενος) συνέχισε να νέμεται το επίδικο, όπως ιστορεί ο ενάγων ΟΤΑ στην αγωγή του και ζητείται με αυτήν να υποχρεωθεί να το αποδώσει. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης (άρθρο 577§3 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Ο από το άρθρο 559 αριθ. 20 του ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, αν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Στην τελευταία περίπτωση, πρόκειται για παράπονο, αναγόμενο στην εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, που εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Δεν ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος, όταν το δικαστήριο της ουσίας αξιολογώντας το αληθινό περιεχόμενο του εγγράφου, οδηγήθηκε σε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, όπως λ.χ. όταν ερμηνεύει κατ' άρθρο 173 ΑΚ την διαθήκη με διαφορετικό τρόπο, από εκείνο που θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων (ΑΠ 1065/2025, ΑΠ 1451/1998). Επιπροσθέτως για το ορισμένο του λόγου αυτού αναίρεσης πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο: α) το αληθές περιεχόμενο του φερομένου ως παραμορφωθέντος εγγράφου, ώστε εκ της συγκρίσεώς του προς το γενόμενο δεκτό από την απόφαση, να παρέχεται στον Άρειο Πάγο η δυνατότητα κρίσης περί του αν υφίσταται διαγνωστικό σφάλμα, β) το γενόμενο δεκτό από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση διαφορετικό του αληθούς περιεχόμενο, γ) το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο για το ότι υπάρχουν ή όχι κρίσιμα πραγματικά γεγονότα και δ) ο ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο. Αν ο λόγος αναίρεσης δεν περιέχει τα ανωτέρω αναφερόμενα στοιχεία, είναι αόριστος και απορριπτέος (ΑΠ 233/2020, ΑΠ 618/2018, ΑΠ 120/2008).

Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της ...1998 δημόσιας διαθήκης του Π. Κ. ενώπιον της συμβολαιογράφου … Α. Τ.-Β., με το να δεχθεί ότι το επίδικο περιλαμβάνεται στην έκταση των 4250 τμ που καταλήφθηκε με αυτή (διαθήκη) στον αναιρεσίβλητο ΟΤΑ, ενώ κατά την αληθή βούληση του διαθέτη ήταν να εξαιρεθεί τούτο από την κληρονομική διαδοχή , αφού ήδη είχε μεταβιβασθεί άτυπα στον αναιρεσείοντα. Οι λόγος αυτός αναίρεσης είναι πρωτίστως αόριστος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο το αληθινό περιεχόμενο της ως άνω δημόσιας διαθήκης, που φέρεται ότι παραμορφώθηκε, αλλά μόνο αποσπασματικά αναφέρεται στο πώς απέδωσε το περιεχόμενο αυτής η αναιρεσιβαλλομένη και πως το περιεχόμενο αυτής (διαθήκης) "ερμηνεύει" ο αναιρεσείων. Σε κάθε δε περίπτωση είναι και μη νόμιμος, γιατί κατά τα εκτιθέμενα ανωτέρω η ερμηνεία της διαθήκης από το δικαστήριο της ουσίας εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου κατ' άρθρο 559 αρ.20 ΚΠολΔ, αφού δεν πρόκειται για λάθος ανάγνωσης.

ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στη έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93§3 του Συντάγματος, προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναίρεσης της έλλειψης νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται σύμφωνα με το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε, ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (ΑΠ 413/2024,ΑΠ 175/2020). Η ως άνω διάταξη δεν έχει εφαρμογή όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ιδίως στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος από αυτήν, γιατί στην κρίση του αυτή το Δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατ' άρθρο 561§1 ΚΠολΔ, εκτός εάν δεν είναι σαφές και πλήρες το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος. Δηλαδή, μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή γιατί δεν αποδείχθηκε. Τα επιχειρήματα του Δικαστηρίου που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και συνεπώς δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης ώστε στο πλαίσιο της υπόψη διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ, αυτή να επιδέχεται μομφή για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης ούτε εξαιτίας του ότι το Δικαστήριο δεν αναλύει διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος (ΟλΑΠ 2/2019, ΟλΑΠ 15/2006, ΑΠ 214/2021). Ο από τη διάταξη του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, είναι δυνατόν να φέρεται ότι πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση γιατί παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου κανόνα δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα υπό το πρόσχημα ότι κατά την εκτίμηση των αποδείξεων παραβιάσθηκε κανόνας δικαίου, να πλήττει την απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, οπότε ο λόγος αναίρεσης αυτός, απορρίπτεται ως απαράδεκτος, σύμφωνα με το άρθρο 561§1 ΚΠολΔ, γιατί πλήττει την ανέλεγκτη περί την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων ουσιαστική κρίση του Δικαστηρίου (ΑΠ 1428/2025, ΑΠ 413/2024, ΑΠ 1183/2021). Για να είναι δε ορισμένος ο πιο πάνω αναιρετικός λόγος πρέπει να διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της αναίρεσης: α) η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το περιεχόμενο αυτής, β) οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, γ) ο ισχυρισμός και τα περιστατικά, οι οποίοι προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό, εφόσον αυτή δεν είναι αυτονόητη, δ) η εξειδίκευση της πλημμέλειας του Δικαστηρίου της ουσίας, αν πρόκειται, δηλαδή για παντελή έλλειψη αιτιολογίας ή ποίες είναι οι ανεπάρκειες ή οι αντιφάσεις που προσάπτονται στις ως άνω παραδοχές, δηλαδή να διαλαμβάνεται ποιές επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση του Δικαστηρίου της ουσίας ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις (ΟλΑΠ 20/2005, ΑΠ 1428/2025, ΑΠ 413/2024). Με τον δεύτερο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων βάλλει κατά της προσβαλλομένης, επικαλούμενο την πλημμέλεια εκ του αρ.19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και δη επειδή το Εφετείο "χωρίς αιτιολογία αντιπαρήλθε την αποδεικτική ισχύ που έχει το υπ' αριθμόν ...1998 ειδικό πληρεξούσιο", με το οποίο έδωσε στον αναιρεσείοντα "την πληρεξουσιότητα να εκποιήσει (οικόπεδο με σπίτι)" και δεν αιτιολογεί πως ο αναιρεσίβλητος ΟΤΑ περιέλαβε το ίδιο ακίνητο στην σχετική δήλωση αποδοχής κληρονομίας. Με αυτό το περιεχόμενο ο εν λόγω αναιρετικός λόγος είναι απαράδεκτος ένεκα αοριστίας, διότι δεν αναφέρει τη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το περιεχόμενο αυτής, τις ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης και τον ισχυρισμό και τα περιστατικά, οι οποίοι προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη και η σύνδεσή του με το διατακτικό.

IV. Ο λόγος αναίρεσης από τον αρ.11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα που παραδεκτά επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων και νόμιμα προσκόμισε ο ίδιος ή οποιοσδήποτε από τους λοιπούς διαδίκους (ΑΠ 1345/2025, ΑΠ 774/1996) προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή λυσιτελών ισχυρισμών, δηλαδή νόμιμων ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 42/2002, ΑΠ 1801/2025), εφόσον βέβαια προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο) κατά τις παραπάνω διακρίσεις. Για την ίδρυση του ως άνω λόγου αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία όφειλε αυτό να λάβει υπόψη του. Ωστόσο στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάθε αποδεικτικού μέσου, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, έστω και αν στην απόφαση έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε ορισμένα μόνο από τα αποδεικτικά μέσα, επειδή θεωρήθηκαν μεγαλύτερης σημασίας κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου (ΑΠ 22/2005, 798/2010). Για την πληρότητα, όμως, του ίδιου λόγου αναίρεσης πρέπει στο αναιρετήριο να καθορίζεται το αποδεικτικό μέσο που δεν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, μολονότι ήταν παραδεκτό και νόμιμο και να εκτίθεται ότι έγινε επίκληση και παραδεκτή προσαγωγή του στο δικαστήριο της ουσίας προς απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμου, κατά τα προεκτεθέντα, ισχυρισμού, ο οποίος πρέπει επίσης να εξειδικεύεται στο αναιρετήριο με παράλληλη αναφορά ότι υπήρξε παραδεκτή επίκλησή του στο δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 1877/2024, ΑΠ 1535/1995).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο και τελευταίο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων πλήττει την προσβαλλομένη, επικαλούμενος την πλημμέλεια εκ του αρ.11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την ακόλουθη αιτίαση που παρατίθεται αυτολεξεί: "Δέχτηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ότι αποδείχτηκε πως κατά το έτος 1975 δεν συνδεόμουν με καμμία συγγενική, οικογενειακή ή και απλή ακόμη φιλική σχέση με τον Π. Κ., ώστε να παρίσταται δικαιολογημένη η χωρίς αντάλλαγμα μεταβίβαση της νομής του επίδικου οικοπέδου σε μένα παρά το γεγονός ότι ο Μ. Π. που εξετάστηκε ως μάρτυρας στο ακροατήριο του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και περιλαμβάνεται στα πρακτικά της δίκης κατέθεσε πως "είχαμε μια πολύ στενή σχέση, φιλική". Από τα έγγραφα που προσκόμισα με επίκληση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών αλλά και στο Εφετείο απέδειξα πως εγώ ήμουν το μόνο πρόσωπο που ο Π. Κ. είχε δίπλα του στη ζωή και του παρείχε κάθε δυνατή συμπαράσταση και εγώ ήμουν αυτός που επιμελήθηκε για την τέλεση της ταφής του." Με αυτό το περιεχόμενο, όμως, ο ανωτέρω λόγος κρίνεται απαράδεκτος ένεκα αοριστίας, καθόσον δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα έγγραφα που επικαλέσθηκε και προσκόμισε ο αναιρεσείων ενώπιον του Εφετείου, ενώ αναφορικά με την κατάθεση του Μ. Π., δεν προσδιορίζεται σε ποια πρακτικά είναι καταχωρισμένη και σε ποια δίκη δόθηκε η εν λόγω μαρτυρική κατάθεση, αφού η ένδικη αγωγή συζητήθηκε μετά το ν.4335/2015 και δεν εξετάσθηκαν μάρτυρες στο ακροατήριο του πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

V. Κατόπιν τούτων, εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει ν' απορριφθεί η με ΓΑΚ …/ΕΑΚ ...2021 αίτηση για αναίρεση της 1944/16-3-2021 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, να εισαχθεί στο Δημόσιο Ταμείο το κατατεθέν για την άσκησή της παράβολο (άρθρο 495 §3β του ΚΠολΔ) και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου Δήμου, κατά μερική παραδοχή του σχετικού αιτήματος που προέβαλε με τις προτάσεις του, σε βάρος του αναιρεσείοντος λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183, 191 §2 ΚΠολΔ), τα οποία όμως πρέπει να καταλογιστούν μειωμένα κατά το άρθρο 281 §2 του ν. 3463/2006 "Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων" (ΑΠ 481/2024), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την με ΓΑΚ …/ΕΑΚ ...2021 αίτηση για αναίρεση της 1944/16-3-2021 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος για την άσκησή της παραβόλου.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου ΟΤΑ, τα οποία ορίζει στο ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Απριλίου 2026.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή