Αριθμός 514/2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελένη Κατσούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κλεόβουλο-Δημήτριο Κοκκορό, Λεωνίδα Χατζησταύρου, Παναγιώτη Λυμπερόπουλο-Εισηγητή και Ελένη Θεοδωρακοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Ιανουαρίου 2025, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Αναστασίας Μασούρα (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χ. Α. , για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Σ. - Φ. Α. Λ. του Δ. , κατοίκου ... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Λυκούδη, για αναίρεση της υπ' αριθ. 1128/2024 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που περιλαμβάνονται στην υπ' αριθ. πρωτ. ...2024 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό .../2024.

Αφού άκουσε Την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Η κρινόμενη υπ' αριθμόν ...2024 αίτηση αναίρεσης του Σ. - Φ. - Α. Λ. , του Δ. , κατοίκου ... , οδός ... , κατά της υπ' αριθμόν 1128/2024 απόφασης του Β' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, έχει ασκηθεί νομότυπα στη Γραμματεία της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου και εμπρόθεσμα (καταχώρηση προσβαλλόμενης στο κατά το άρθρο 473§§1 και 3 εδ.α του ΚΠΔ, βιβλίο, στις 26-09-2024), δηλαδή, από πρόσωπο, που είχε το σχετικό έννομο συμφέρον και κατά απόφασης υποκείμενης στο συγκεκριμένο ένδικο μέσο, σύμφωνα με τα άρθρα 462§1, 463, 464, 466§1 και 473 §§ 2 και 3, 504§1 και 505 §1 του ΚΠΔ και περιέχει ως λόγους αναίρεσης την απόλυτη ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, την έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, την εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης και την υπέρβαση εξουσίας. Επομένως, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς την ουσιαστική βασιμότητα των προβαλλόμενων με αυτή λόγων.

2. Σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1 του ΑΝ 86/1967, τιμωρείται με τις αναφερόμενες στην εν λόγω διάταξη ποινές, όποιος υπέχει νόμιμη υποχρέωση καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών, που βαρύνουν τον ίδιο, ασχέτως ποσού, προς τους υπαγόμενους στο Υπουργείο Εργασίας οποιασδήποτε φύσεως οργανισμούς κοινωνικής πολιτικής ή κοινωνικής ασφαλίσεως ή ειδικούς λογαριασμούς και δεν καταβάλει αυτές εντός μηνός, αφότου έχουν καταστεί απαιτητές προς τους ως άνω οργανισμούς, ενώ, κατά την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, τιμωρείταιγια υπεξαίρεση, με τις αναφερόμενες στην εν λόγω διάταξη ποινές, όποιος παρακρατεί ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων σε αυτόν, με σκοπό απόδοσης στους κατά την παρ. 1 οργανισμούς και δεν καταβάλει ή δεν αποδίδει αυτές προς τους ανωτέρω οργανισμούς εντός μηνός, αφότου έχουν καταστεί απαιτητές.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις του άρθρου 26 παρ. 1 και 5 του ΑΝ 1846/1951, όπως έχουν τροποποιηθεί, προκύπτει ότι, για τη καταβολή των εισφορών των ασφαλισμένων επί παρεχόντων εξαρτημένη εργασία, ευθύνεται ο εργοδότης, ο οποίος υποχρεούται, κατά την πληρωμή των μισθών, να παρακρατεί τα τμήματα των εισφορών, που βαρύνουν τους ασφαλισμένους. Ως εργοδότης νοείται, σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 5 του ΑΝ 1846/1951, ένα ή περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα για λογαριασμό των οποίων, τα υπαγόμενα στην ασφάλιση πρόσωπα, παρέχουν την εργασία τους. Με το άρθρο 33 ν.3346/2005, όπως αυτό αντικαταστάθηκε από το άρθρο 30 ν.3904/2010, ορίζεται ότι : ''1. Για την εφαρμογή της παραγράφου 1 του άρθρου 1 του α.ν.86/1967 απαιτείται το ποσό των ασφαλιστικών εισφορών που βαρύνουν τον υπόχρεο (εργοδοτικών), να υπερβαίνει το ποσό των είκοσι χιλιάδων (20.000) ευρώ. 2. Για την εφαρμογή της παραγράφου 2 του άρθρου 1 του α.ν. 86/1967 απαιτείται το ποσό των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων που παρακρατούνται να υπερβαίνει το ποσό των δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει, ότι για τη στοιχειοθέτηση των εγκλημάτων της μη έγκαιρης καταβολής των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών απαιτείται να προσδιορίζεται η συγκεκριμένη οφειλή του εργοδότη που απασχολεί προσωπικό, για ασφαλιστικές εισφορές που βαρύνουν τον ίδιο και τους εργαζόμενους σ` αυτόν, καθώς και μη καταβολή των σχετικών ποσών εντός μηνός αφότου κατέστησαν απαιτητά στον Ασφαλιστικό Οργανισμό, που είναι ασφαλισμένο το απασχολούμενο προσωπικό. Πρόκειται, συνεπώς, για γνήσια εγκλήματα, παραλείψεως, τα οποία συντελούνται με την παράλειψη της εμπρόθεσμης καταβολής των παραπάνω εισφορών μέσα σε τριάντα (30) ημέρες από το ημερολογιακό τέλος κάθε μήνα, που παρασχέθηκε η εργασία.

3. Η κατά τις ανωτέρω διατάξεις ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία πρέπει να υπάρχει και για τους παραδεκτά προβαλλόμενους αυτοτελείς ισχυρισμούς του κατηγορουμένου. Όσο δε αφορά τους αρνητικούς ισχυρισμούς του κατηγορούμενου, δηλαδή, εκείνους με τους οποίους αρνείται (γενικά ή ειδικά) ή αποκρούει στοιχεία της κατηγορίας, λόγω της φύσης τους, αντιμετωπίζονται μεν με την κύρια αιτιολογία της απόφασης για την ενοχή, πλην όμως υπό το πρίσμα των ρυθμίσεων του νέου ΚΠΔ, που με την πρόβλεψη, στη διάταξη του άρθρου 171, απόλυτης ακυρότητας στις περιπτώσεις παραβίασης υπερασπιστικών εκφάνσεων του δικαιώματος ακρόασης, που παρέχεται στον κατηγορούμενο, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 177 ΚΠΔ, στο οποίο τυποποιείται ιστορικά η αρχή της ηθικής απόδειξης και 178 ΚΠΔ, (στο οποίο ενσωματώθηκε το πρώτο εδάφιο του άρθρου 179 του προϊσχύοντος ΚΠΔ) και το οποίο αφορά στο απεριόριστο των αποδεικτικών μέσων και στην υποχρέωση των δικαστικών προσώπων να ερευνούν με επιμέλεια κάθε στοιχείο ή αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκε υπέρ αυτού ο κατηγορούμενος, αν αυτό είναι χρήσιμο για να εξακριβωθεί η αλήθεια, αλλά και να εξετάζουν αυτεπαγγέλτως όλα τα αποδεικτικά μέσα, καθώς και κάθε στοιχείο που αφορά την προσωπικότητα του κατηγορούμενου στα πλαίσια των αυτονόητα απορρεουσών από το τεκμήριο αθωότητας αρχών της μη υποχρέωσης του κατηγορουμένου να αποδείξει την αθωότητά του και της αρχής in dubio pro reo, διαμορφώνεται μια ορθότερη από συστηματική άποψη κεντρική αρχή για τη διαχείριση του αποδεικτικού υλικού, κατά τον σχηματισμό της δικανικής πεποίθησης, η οποία αντανακλά πληρέστερα την άρρηκτη σχέση του δικαιώματος υπεράσπισης με το δικαίωμα ακρόασης και αποδίδει την πραγματική νομική διάσταση του δικαιώματος αυτού ως υπερασπιστικού δικαιώματος που αξιώνει τυπικά και ουσιαστικά ίση προστασία (Αιτιολογική έκθεση Ν. 4620/2019 - Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, σελ.52-56). Τούτων παρέπεται, ότι οι αρνητικοί της κατηγορίας ισχυρισμοί του κατηγορούμενου εξακολουθούν λόγω της φύσης τους ως συνδεόμενοι με στοιχεία τόσο της αντικειμενικής, όσο και της υποκειμενικής υπόστασης της αξιόποινης πράξης που εκδικάζεται, να αντιμετωπίζονται με την κύρια αιτιολογία της απόφασης για την ενοχή, πλην όμως, εντασσόμενοι στην παραπάνω κεντρική αρχή για τη διαχείριση του αποδεικτικού υλικού κατά τον σχηματισμό της δικανικής πεποίθησης, απαιτούν ευρύτερη και αυτεπάγγελτη έρευνα στα πλαίσια των ως άνω αρχών κάθε αποδεικτικού στοιχείου για την αναζήτηση της ουσιαστικής αλήθειας και τη θεμελίωση σ' αυτή της τελικής κρίσης του Δικαστηρίου. (ΑΠ 32/2021, ΑΠ 2036/2019).

4. Κατ' ακολουθίαν τούτων, για την πληρότητα της αιτιολογίας καταδικαστικής, για παράβαση του άρθρου 1 του Α.Ν. 86/1967, απόφασης, πρέπει να περιέχονται σ' αυτήν τα κρίσιμα περιστατικά για τη θεμελίωση των δύο ως άνω αξιόποινων πράξεων. Συγκεκριμένα, πρέπει να εκτίθεται η κατά συγκεκριμένο χρόνο απασχόληση του προσωπικού που είναι ασφαλισμένο στο ΙΚΑ με σχέση εξαρτημένης εργασίας, εκ του οποίου (χρόνου απασχόλησης), προκύπτει και ο χρόνος τελέσεως της πράξεως και τα χρηματικά ποσά, τα οποία, βάσει των τακτικών αποδοχών του προσωπικού, όφειλε ο κατηγορούμενος εργοδότης να καταβάλει στο ΙΚΑ, ως εργοδοτικές ή εργατικές εισφορές και δεν κατέβαλε ή παρακράτησε και ότι δεν τις κατέβαλε εντός μηνός αφότου κατέστησαν απαιτητές στον ασφαλιστικό οργανισμό που είναι ασφαλισμένο το απασχολούμενο προσωπικό. Επίσης και αναφορά, επί φυσικού προσώπου, φερόμενου ως εργοδότη εκ της ασκήσεως επιχειρήσεως, των πραγματικών περιστατικών από τα οποία να προκύπτει η θέση τούτου στην επιχείρηση αυτή, καθώς και αν πρόκειται για προσωπική ή εταιρική επιχείρηση και ποια η νομική μορφή της τελευταίας και η θέση του κατηγορουμένου σ` αυτήν, ώστε να ανακύπτει υποχρέωσης του, για παρακράτηση και απόδοση των εισφορών, μη αρκούντος του χαρακτηρισμού του ως εργοδότη ή ως νόμιμου εκπροσώπου της εταιρικής επιχειρήσεως, καθόσον έτσι δημιουργείται ασάφεια ως προς τη νομική υποχρέωση τούτου (ήτοι του αναφερόμενου απλώς ως εργοδότη) για καταβολή των εισφορών και δημιουργείται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ λόγος αναίρεσης (ΑΠ 840/2020, ΑΠ 1786/2019, ΑΠ 1157/2019, ΑΠ 45/2018, ΑΠ 1111/2016).

5. Ειδικότερα, κατ' άρθρο 1 παρ.7 α' Α.Ν.86/1967, όπως η παρ. αυτή προστέθηκε με το άρθρο 25 παρ.1 ν.4075/2012, προκείμενης ημεδαπής ανώνυμης εταιρίας, αυτουργός των εν λόγω αδικημάτων προεχόντως είναι ο πρόεδρος του Δ.Σ. , ο διευθύνων ή εντεταλμένος ή συμπράττων σύμβουλος, διοικητής, γενικός διευθυντής ή διευθυντής, γενικά δε κάθε πρόσωπο εντεταλμένο άμεσα από το νόμο είτε από ιδιωτική βούληση είτε με δικαστική απόφαση στη διοίκηση ή διαχείριση αυτού. Αν ελλείπουν όλα τα παραπάνω πρόσωπα ως αυτουργοί θεωρούνται τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων των εταιριών αυτών, εφόσον ασκούν πράγματι προσωρινά ή διαρκώς ένα από τα ως άνω καθήκοντα. Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι για ασφαλιστικές εισφορές που έχουν γεννηθεί μετά την 11.04.2012, οφείλονται δε από ημεδαπή ανώνυμη εταιρεία, αρχικά και κυρίως υπόχρεοι για την καταβολή τους είναι τα πρόσωπα που ορίζονται στην παρ. 7 του άρθρου 1 του Α.Ν. 86/1967 (οι πρόεδροι των διοικητικών συμβουλίων, οι διευθύνοντες ή εντεταλμένοι ή συμπράττοντες σύμβουλοι, οι διοικητές, οι γενικοί διευθυντές και γενικά κάθε πρόσωπο εντεταλμένο είτε άμεσα από τον νόμο είτε από ιδιωτική βούληση είτε με δικαστική απόφαση στη διοίκηση της ανωνύμου εταιρείας), ενώ τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων (αντιπρόεδροι και σύμβουλοι) ευθύνονται μόνον εάν λείπουν όλα τα αμέσως προαναφερθέντα πρόσωπα και εφόσον αυτά (μέλη διοικητικού συμβουλίου) ασκούν πραγματικά, διαρκώς ή προσωρινά, τα καθήκοντα των αρχικών και κυρίως υπόχρεων, δηλαδή η ευθύνη τους είναι επικουρική (ΑΠ 394/2022, ΑΠ 2165/2018).

6. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠΔ, όταν εκτίθενται σ` αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί υπαγωγής των αποδειχθέντων περιστατικών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης , τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Όσον αφορά στο δόλο, που απαιτείται κατά το άρθρο 26 παρ. 1 του ΠΚ για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος και συνίσταται, σύμφωνα με το άρθρο 27 παρ. 1 του ΠΚ, στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που κατά το νόμο απαρτίζουν την έννοια της αξιόποινης πράξης, δεν είναι αναγκαία η παράθεση ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διότι αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τέλεσης του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού (δόλου) αιτιολογία στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή και προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σ` αυτή (ΟλΑΠ 1/2005, ΑΠ 20/2017).

Κατ` ακολουθίαν τούτων, για την πληρότητα της αιτιολογίας καταδικαστικής, για παράβαση του άρθρου 1 του Α.Ν. 86/1967, απόφασης, πρέπει να περιέχονται σ` αυτήν τα κρίσιμα περιστατικά για τη θεμελίωση των δύο ως άνω αξιόποινων πράξεων, που είναι η κατά συγκεκριμένο χρόνο απασχόληση, με σχέση εξαρτημένης εργασίας, του ασφαλισμένου στους ως άνω Οργανισμούς προσωπικού και τα χρηματικά ποσά, τα οποία, με βάση τις τακτικές αποδοχές του προσωπικού, όφειλε ο κατηγορούμενος εργοδότης να καταβάλει στον Ασφαλιστικό Οργανισμό ως εργοδοτικές ή εργατικές εισφορές και δεν κατέβαλε ή παρακράτησε, ως και αναφορά, επί φυσικού προσώπου, φερόμενου ως εργοδότη από την άσκηση επιχείρησης, των πραγματικών περιστατικών, από τα οποία να προκύπτει η θέση τούτου στην επιχείρηση αυτή, καθώς και αν πρόκειται για προσωπική ή εταιρική επιχείρηση και ποία η νομική μορφή της τελευταίας και η θέση του κατηγορουμένου σ` αυτήν, ώστε να ανακύπτει υποχρέωσή του για παρακράτηση και απόδοση των εισφορών, μη αρκούντος του χαρακτηρισμού του ως εργοδότη ή ως νομίμου εκπροσώπου της εταιρικής επιχείρησης (ΑΠ 71/2021, 20/2017, ΑΠ 473/2015), καθόσον έτσι δημιουργείται ασάφεια ως προς τη νομική υποχρέωση τούτου (ήτοι του αναφερόμενου απλώς ως εργοδότη) για καταβολή των εισφορών και δημιουργείται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ λόγος αναίρεσης.

7. Στην προκειμένη περίπτωση το Β' Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς, δικάζοντας ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο (Εφετείο), όπως προκύπτει από τη προσβαλλόμενη υπ' αριθμόν ΒΤ 1128/2024 απόφασή του, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος αναφέρει (καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας και υπερασπίσεως στο ακροατήριο, αναγνωσθέντα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης και όλων των εγγράφων τα οποία αναγνώσθηκαν στο ακροατήριό και καταχωρήθηκαν στα ίδια πρακτικά) αποδείχθηκαν τα ακόλουθα : "ο κατηγορούμενος, στο ... την 15.12.2017 τέλεσε τις παρακάτω πράξεις: καθώς διατελούσε νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας "ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΝ ΛΑΙΝΣ ΙΝΕ" στο υπό ελληνική σημαία πλοίο "ΖΑΚΥΝΘΟΣ I" Ν.Π. ... , Κ.Α. : ... , σε Ναυτολόγια με Φύλλο Εκκαθάρισης .../2016, .../2016, .../2016, .../2017, τα οποία επιδόθηκαν νομίμως με την υπ' αριθμ. ...2019 έκθεση επίδοσης Δικαστικού Επιμελητού του Εφετείου … , απασχόλησε ναυτικό πλήρωμα, ασφαλισμένο στο ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΠΟΜΑΧΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ, το οποίο υπάγεται στο υπουργείο Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και κοινωνικής Αλληλεγγύης προς το οποίο έπρεπε για την ασφάλιση του εν λόγω πληρώματος να καταβάλει εισφορές με βάση τη νόμιμη σύνθεση του πλοίου, εντός δέκα ημερών από της λήξεως εκάστου τριμήνου από της εκδόσεως του ναυτολογίου, που ανέρχονταν στο συνολικό ποσό των 90.131,51 € για το χρονικό διάστημα από τις 31/03/2016 ως τις 15/12/2017: Α) ενώ είχε νόμιμη υποχρέωση να καταβάλει τις ασφαλιστικές εισφορές που βαρύνουν τον ίδιο (ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ εκ 49.184,47 €) δεν τις κατέβαλε στο ΝΑΤ εντός δέκα ημερών από τότε που αυτές κατέστησαν απαιτητές. Και Β) Ενώ παρακράτησε ασφαλιστικές εισφορές των εργασθέντων ναυτικών (ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ εκ 40.947,04 €) που αποτελούν εισφορές αυτών υπέρ ΝΑΤ και λοιπών ταμείων, λογαριασμών και κεφαλαίων (ήτοι υπέρ των ΕΦΚΑ, ΚΝΕ, ΕΝ, ΕΛΟΕΝ, ΕΤΕΛΕΠ και ΝΕΕ) και τις οποίες εισέπραξε με σκοπό την απόδοσή τους στο ΝΑΤ, δεν τις κατέβαλε εντός δέκα ημερών από τότε που αυτές κατέστησαν απαιτητές. Τέλεσε δε την πράξη του αυτή δολίως, καθόσον σύμφωνα με την με αριθμ. 113/2024 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών με την οποία διατάχθηκε η καταχώριση της ανωτέρω ναυτικής εταιρείας την οποία εκπροσωπούσε, στο Ηλεκτρονικό Μητρώο Φερεγγυότητας, ορίστηκε ως ημέρα παύσης πληρωμών της εν λόγω εταιρείας η 28η Φεβρουάριου 2022, η οποία ημεροχρονολογία είναι κατά πολύ μεταγενέστερη του χρονικού διαστήματος για το οποίο αυτός κατηγορείται".

Στη συνέχεια το παραπάνω Δικαστήριο της ουσίας, κήρυξε τον κατηγορούμενο αναιρεσείοντα ένοχο, αναγνωρίζοντάς του την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ.2 α ΠΚ και του επέβαλε συνολική ποινή φυλάκισης δώδεκα (12) μηνών, ανασταλείσα επί τριετία, με το ακόλουθο διατακτικό :

"Κηρύσσει τον εκκαλούντα - κατηγορούμενο ένοχο του ότι: Στο Κερατσίνι την 15.12.2017 τέλεσε τις παρακάτω πράξεις: Διατελών νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας "ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΝ ΛΑΙΝΣ ΙΝΕ" στο υπό ελληνική σημαία πλοίο "ΖΑΚΥΝΘΟΣ I" Ν.Π. ... , Κ.Α. : ... , σε Ναυτολόγια με Φύλλο Εκκαθάρισης .../2016, .../2016, .../2016, .../2017, τα οποία επιδόθηκαν νομίμως με την υπ' αριθμ. ...2019 έκθεση επίδοσης Δικαστικού Επιμελητού του Εφετείου … απασχόλησε ναυτικό πλήρωμα, ασφαλισμένο στο ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΠΟΜΑΧΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ, το οποίο υπάγεται στο υπουργείο Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και κοινωνικής Αλληλεγγύης προς το οποίο έπρεπε για την ασφάλιση του εν λόγω πληρώματος να καταβάλει εισφορές με βάση τη νόμιμη σύνθεση του πλοίου, εντός δέκα ημερών από της λήξεως εκάστου τριμήνου από της εκδόσεως του ναυτολογίου. Ήτοι: Για συνολικό ποσό οφειλής 90.131,51 € χρονικού διαστήματος από 31/03/2016 - 15/12/2017 Α) Υπέχων νόμιμη υποχρέωση να καταβάλει τις ασφαλιστικές εισφορές, που βαρύνουν τον ίδιο (ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΕΣ εκ 49.184,47 €) δεν τις κατέβαλε στο ΝΑΤ εντός δέκα ημερών από τότε που αυτές κατέστησαν απαιτητές, Β) Ενώ παρακράτησε ασφαλιστικές εισφορές των εργασθέντων ναυτικών (ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ εκ 40.947,04 €) που αποτελούν εισφορές αυτών υπέρ ΝΑΤ και λοιπών ταμείων, λογαριασμών και κεφάλαίων (ήτοι υπέρ των ΕΦΚΑ, ΚΝΕ, ΕΝ, ΕΛΟΕΝ, ΕΤΕΑΕΠ και ΝΕΕ) και τις οποίες εισέπραξε με σκοπό την απόδοσή τους στο ΝΑΤ, δεν τις κατέβαλε εντός δέκα ημερών από τότε που αυτές κατέστησαν απαιτητές".

8. Με τις παραδοχές όμως αυτές, το ως άνω Δικαστήριο δεν διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Ειδικότερα, υπάρχει ασάφεια ως προς την ιδιότητα του αναιρεσείοντος, στο πλαίσιο της διοίκησης της οφειλέτριας ναυτικής εταιρίας, η οποία τον καθιστά υπόχρεο στην καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών. Πλέον συγκεκριμένα, δεδομένου ότι οφειλέτρια των ασφαλιστικών εισφορών προς το ΝΑΤ, ήταν η ναυτική εταιρία με την επωνυμία " ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΝ ΛΑΙΝΣ ΙΝΕ", δεν διευκρινίζεται στην απόφαση ποιά ήταν η ιδιότητα του αναιρεσείοντος σ`αυτή, ώστε με βάση αυτήν να ανακύπτει νομική υποχρέωσή του να παρακρατεί τις εισφορές των εργαζομένων και να αποδίδει αυτές, μαζί με τις αντίστοιχες εργοδοτικές της επιχείρησης στον ανωτέρω ασφαλιστικό οργανισμό. Αντίθετα τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό, αποδίδεται στον αναιρεσείοντα η ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου, χωρίς περαιτέρω ειδικότερο προσδιορισμό. Συνακόλουθα, ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ` του ΚΠΔ πέμπτος λόγος αναίρεσης, της κρινομένης αιτήσεως, με τον οποίο αποδίδεται στη προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι βάσιμος και πρέπει, κατά παραδοχή αυτού, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων ,να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την ΒΤ 1128/2024 απόφαση του Β' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους, που δίκασαν προηγουμένως.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Και τούτης αποχωρήσασας από την υπηρεσία ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Απριλίου 2026.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή